رنج

صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۲ - فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۷ - لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۸ - به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۰ - ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۲ - نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۹ - اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۳۷ - مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۴۲ - به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۴۹ - رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۵۵ - نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۵۶ - فلک پرواز سازد آه را درد گران ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۶۷ - اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زنها صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۷۶ - من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۸۵ - آرزو چند به هر سوی کشاند ما را؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۰۷ - از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۱۶ - نفس سوخته روشنگر جان است مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۰ - چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۷ - نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۶۰ - هست پیوسته به دریای کرم گوهر ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۶۳ - تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟