زندگی

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۶ - بر عدو پشت نکردن سپر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۰ - نه همین صبح از غمم پیر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۱ - نه شوق منصب هندم، نه ذوق جاگیر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۷ - تلاش برتری از حد، خلاف فرهنگ است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۹ - ز اهل جود، چه منت؟ دهنده یزدان است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۵۲ - قالیت، گرنه کار کرمان است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۷۳ - مرد روشندل، ز نقص خویشتن شرمنده است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۸۰ - تا کی غم معاش خورم؟ وقت بندگی است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۸۲ - دیدم ملک و مال جهان را، ندیدنی است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۹۲ - سوی قبرستان گذاری کن، که خوش بوم و بریست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۹۸ - فکر سامان جهان، کار من رنجور نیست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۰ - درد ما از پختگی، زحمت ده هر گوش نیست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۲ - به غیر معنی رنگین، مجو ز ما میراث واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۳ - واعظ مکن نصیحت خود صرف ما عبث واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۴ - زندگی شد همه نابود، پی بود عبث واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۶ - عقل اگر داری مکن هرگز تمنا تخت و تاج واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۲۷ - نیست از بد گوهران، نرمی کم از دشنام تلخ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۴۴ - هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵۴ - زما بخشم جهان دو رنگ میگذرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۶۰ - صرصر آهم چراغ روز را خاموش کرد