قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - کار من بین که چون شگفت افتاد
قصیده ۹ - چون منی را فلک بیازارد
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - دوشم شبی گذشت چه گویم چگونه بود؟
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - چون رعد در جهان فتد آوازم
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ - یک بهره به بوده همی نمانم
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - در دشتها به وهم دویده
شمارهٔ ۷ - همی بلرزم بر خویشتن چو شاخک بید
شمارهٔ ۸ - که از رنج پیری تن آگه نبود
شمارهٔ ۱۲ - نداند حقیقت که من کیستم
غزل ۲۴ - معشوقه به رنگ روزگارست
غزل ۸۱ - صبر کن ای تن که آن بیداد هجران بگذرد
غزل ۱۴۳ - دست در روزگار مینشود
غزل ۱۵۷ - ز عهد تو بوی وفا مینیاید
غزل ۱۹۶ - زیر بار غمی گرفتارم
غزل ۲۲۷ - بیتو جانا زندگانی میکنم
غزل ۲۲۸ - هر غم که ز عشق یار میبینم
غزل ۲۶۷ - زردرویم ز چرخ دندانخای
غزل ۲۹۷ - مرا وقتی خوشست امروز و حالی
غزل ۳۰۲ - آگه نهای ز حالم ای جان و زندگانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۷ - قال فیالتفاخر و شکایة الزمان