غزل ۴۷ - باد سهند بین که : برین مرغزارها
غزل ۷۸ - آمد نسیم گل به دمیدن ز چپ و راست
غزل ۱۳۶ - گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت
غزل ۱۳۸ - مگر پیر سجاده حالی نداشت؟
غزل ۱۴۹ - به وقت گل پی معشوق و باده باید رفت
غزل ۱۵۳ - عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفت
غزل ۱۷۶ - عشق و درویشی و تنهایی و درد
غزل ۲۵۱ - موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شد
غزل ۲۶۱ - عشق را پا و سر پدید نشد
غزل ۲۶۷ - گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟
غزل ۲۹۷ - جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کند
غزل ۳۱۳ - جماعتی که مرا توبه کار میخوانند
غزل ۳۵۶ - شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود
غزل ۳۸۶ - از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکتر
غزل ۴۶۲ - خیز، که در میرسد موکب سلطان گل
غزل ۴۶۷ - توبه کردم ز توبه کردن خام
غزل ۵۰۵ - دی ره میخانه باز یافته بودم
غزل ۶۸۷ - گر دهد یارت امان ایمن مشو
غزل ۷۷۱ - زین دایره تا بدر نیفتی
غزل ۷۹۷ - ز برنا پیشگان آموز و رندان رسم سربازی