غزل ۱۴۱ - هرگز آن شوخ به ما غیر نگاهی نکند
غزل ۳۲۷ - عاشقم کردی و گفتی با رقیب تندخو
غزل ۴۰۷ - چه حاجتست که گه خشم و گه عتاب کنی؟
شماره ۱۲۷ - تبخاله خون بر لبم از سوز درون است
شماره ۵۴۷ - هرگز به باد زلف خود آن مه رها نکرد
شماره ۱۴۶ - باز می ناید دل ما از پریشانی هنوز
شماره ۴۴ - عالمی را سوختی از جلوه ای رعنا بس است
شماره ۲۶۰ - آه که از ره کرم یار نکرد یارئی
شماره ۵ - باز مارا هوس خوش پسری افتادست
شماره ۵۶ - تماشا میکنم از دور هرکسی دلبری دارد
شماره ۷۰ - وه که دگرباره عشق دست برآورد
شماره ۱۳۴ - آه ازین ناز و دلبری که تراست
شماره ۴۰۵ - داغ دلم آن نیست که بامن سخنت نیست
شماره ۹۶۷ - برتافت رخ چو آینه آنماه چون کنم
شماره ۴۸ - گل گل شکفتی از می و افروختی مرا
شماره ۲۲ - افزود جفای بت بیدادگرم را
شماره ۳۲۲ - ساقیا چون گل شکفت از می پرستی چاره نیست
شماره ۵۸۰ - دلبران را وفا نمی باشد
شماره ۶۴۹ - دل را نسیم زلف معنبر دوا بود
شماره ۳۸ - باد چون طره آن جان جهان درشکند