طبیعت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۹۵۸ - صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماست صائب تبریزی غزلیات غزل ۹۷۰ - عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۹۷۲ - دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرست صائب تبریزی غزلیات غزل ۹۷۹ - عکس ساقی در شراب ناب دیدن خوشترست صائب تبریزی غزلیات غزل ۹۸۳ - گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر است صائب تبریزی غزلیات غزل ۹۹۸ - تلخی عالم شراب خوشگوار ما بس است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۱۳ - گر نباشد حسن معنی، خط زیبا هم خوش است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۱۴ - از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۲۰ - این ز همت خالی و آن از طبع پر می شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۴۴ - سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۴۵ - حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۴۷ - ریشه ما در زمین خاکساری محکم است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۷۹ - نوبهار آیینه طبع سخنساز من است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۸۸ - نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۹۴ - خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۰۰ - کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۰۷ - هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۱۰ - هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۱۳ - چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۳۵ - آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است