طبیعت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۰۵ - شوق می از بهار گل اندام تازه شد صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۲۵ - جمعی که دل به طره طرار بسته اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۴۶ - جمعی که افسر از خرد خام کرده اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۴۹ - گوش از برای نغمه تر آفریده اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۵۴ - از آفتاب چاشنی صبح شد بلند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۵۹ - چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۶۳ - ابر بهار سینه به گلزار می زند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۶۶ - خط تو راه دین ودل وهوش می زند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۶۷ - یاقوت با لب تودم از رنگ می زند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۷۳ - وقت است نوبهار در عیش وا کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۸۰ - معشوق کی زاهل هوس یاد می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۸۷ - تقدیر قطع رشته تدبیر می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۸۸ - بر باد می دهد سر بی مغز چون حباب صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۰۸ - الفت به عاشقان سگ آن کو نمی کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۱۰ - در موج خیز غم دل آزاد نشکند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۳۲ - چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۳۵ - دولت ز دستگیری مردم بپا بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۴۵ - هر جا حدیث خامه من بر زبان رود صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۴۶ - چون غمزه تو بر سر بیداد می رود صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۴۹ - هوش من از نسیم سحرگاه می رود