طبیعت

فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۱۶۸ - در گلستان طفل شبنم تا به دوش گل نشست فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۱۹۱ - چه ز نظّاره برد دیده که حیرانش نیست؟ فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۲۰۸ - زلف ساقی از کف و دامان یار از دست رفت فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۲۲۸ - درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۲۳۰ - خواهم که شبی سرزده آیم به در صبح فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۲۳۵ - باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۲۳۹ - شکاری گر به دام افتد چه شد، زینها هزار افتد فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۲۸ - اقبال رو نمود و به ما یار یار شد فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۳۰ - آمد بهار و خانه به زندان شریک شد فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۵۶ - بی تو یارانم کشان سوی گلستان می‌برند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۵۹ - اسیران پرده از حال دل خود بر نمی‌گیرند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۸۰ - مه را غم هلال تو رنجور می‌کند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۸۲ - شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش می‌کند فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۹۷ - شب ز نازت بزم دل بر بیقراران تنگ بود فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۳۹۹ - خوش آنکه بلبل ما نغمه‌سنج باغ تو بود فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۴۲۰ - ایزد به هر که عارض گل رنگ می‌دهد فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۴۲۷ - چو بینم کبک، یادم جلوة دلدار می‌آید فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۴۴۱ - ازین غیرت مرا آه از دل ناشاد می‌روید فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۴۴۴ - بر سر شیشه نبود پنبه، که بی‌روی یار فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۴۴۵ - باز هر سو موج ابری جلوه‌گر دارد بهار