شماره ۲۳۵ - نگارا جانم از هجر تو نالان تا بکی باشد
شماره ۲۴۰ - همه صحبت ز فراق وز وصالش دارند
شماره ۲۴۲ - بعد مرگ ار بسرم آن بت طناز آید
شماره ۲۴۴ - جهان که هر دی و هر نوبهار گرید و خندد
شماره ۲۴۵ - دلم به طرهٔ پرچین یار افتد و خیزد
شماره ۲۴۷ - غم عشقت نه همین قصد دل و جانم کرد
شماره ۲۵۰ - ندهی کام مرا از لب خندان تا چند
شماره ۲۵۲ - دل نیست هر آندل که دلارام ندارد
شماره ۲۵۳ - ساقی از رطل گران دوش سبکبارم کرد
شماره ۲۵۴ - کس از آن زلف و از آن خال نیارد دم زد
شماره ۲۵۸ - گر نه برقع بر رخ آن مه جبین افتاده بود
شماره ۲۶۰ - مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشد
شماره ۲۶۲ - بزلفش در کشاکش با صبا و شانه خواهم شد
شماره ۲۶۵ - هر چه خواهم سخن از زلف تو سازم تحریر
شماره ۲۶۷ - روزی ار غم برود نیست مرا یار دگر
شماره ۲۶۸ - پیر گشتیم و دل از عشق جوانست هنوز
شماره ۲۷۲ - قبله ی عشاق طاق ابروی یار است و بس
شماره ۲۷۵ - من و ترا بسخن کرده او بهانهٔ خویش
شماره ۲۷۷ - دلم بیمار و یاد چشم بیماری پرستارش
شماره ۲۸۰ - در گردنش آویخته گیسوی بلندش