غزل ۲۱۸ - چرا ستمگر من با کسی جفا نکند
غزل ۲۳۱ - ای دل بی جرم زندانی، تو در بندی هنوز
غزل ۲۷۰ - عشق ما پرتو ندارد ما چراغ مردهایم
غزل ۲۷۵ - این بس که تماشایی بستان تو باشم
غزل ۲۸۷ - دارد که چون تو پادشهی بندهات شوم
غزل ۳۱۹ - یک همدم و همنفس ندارم
غزل ۳۲۸ - مکن مکن لب مارا به شکوه باز مکن
غزل ۳۵۲ - گر چه کردم ذوقها از آشناییهای او
غزل ۳۵۷ - میروم نزدیک و حال خویش میگویم به او
غزل ۳۷۳ - سوی بزمت نگذرم از بس که خوارم کردهای
غزل ۳۷۸ - من اندوهگین را قصد جان کردی، نکو کردی
غزل ۳۷۹ - چه فروشدی به کلفت چه شدت چه حال داری
غزل ۳۸۶ - آتشی در جان ما افروختی
غزل ۳۹۲ - چو پیش نقش شیرین کوهکن عرض بلا کردی
غزل ۳۹۵ - بکش زارم چه دایم حرف از آزار میگویی
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲ - در ستایش علی«ع»
از نامهٔ پرسوز و گدازی که شاعر شوریده دل به دلدار سفر کردهٔ خود نگاشته است
گلهٔ یار دلآزار
سوگواری بر مرگ دوست
رباعی ۴ - جان سوخت ز داغ دوری یار مرا