شماره ۳۲۱ - فسرده صحبتم از انتظار گریه شمع
شماره ۳۲۲ - دارم دلی، اما چه دل، صدگونه حرمان در بغل
شماره ۳۲۳ - دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دل
شماره ۳۲۴ - تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟
شماره ۳۲۸ - به گلشن تنگدل چون غنچه زادم، شادمان رفتم
شماره ۳۳۱ - تا نشمرد آزاد، کسی بعد هلاکم
شماره ۳۳۵ - تو گر بر من کشیدی تیغ، من هم جان فدا کردم
شماره ۳۳۷ - گر شرم وصالت نبود قفل زبانم
شماره ۳۳۸ - ما شکست دل خود را ز خدا خواستهایم
شماره ۳۴۲ - ز چاک سینه اشکم سر کند گر چشم تر بندم
شماره ۳۴۳ - چه حیرت، گر به چشم محرمانش در نمیآیم؟
شماره ۳۴۸ - شود هر موی بر تن شعله، گر پاس فغان دارم
شماره ۳۴۹ - سر تا قدم ز داغ تمنا در آتشم
شماره ۳۵۱ - شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیم
شماره ۳۵۷ - تلخ است زبان در دهن از تلخی کامم
شماره ۳۵۸ - به آشنایی چشم تو ناتوان شدهام
شماره ۳۶۱ - ما رخت دل ز کعبه به بتخانه بردهایم
شماره ۳۶۲ - زخم ناخن کی برآرد مدعای سینهام؟
شماره ۳۶۳ - اگر نه صید کسی گشته مرغ نامهبرم
شماره ۳۶۴ - چند چون ابر بر اطراف گلستان گریم؟