شماره ۶۱۹ - گفتمش نام تو گفتا از مه تابان پرس
شماره ۶۲۰ - من و دردت مرا دوا این بس
شماره ۶۲۱ - آن غمزه چو از ریش دل آزرد سر نیش
شماره ۶۲۲ - آنکه ز بی گنه کشی نیست دمی ندامتش
شماره ۶۲۳ - آنکه می خوانند مردم مردم چشم منش
شماره ۶۲۷ - دارد به سجده شبها به روی بر زمینی
شماره ۶۲۸ - دال زلف و الف قامت و بیم دهنش
شماره ۶۳۱ - دل که دلداری ندارد دل نشاید خواندنش
شماره ۶۳۲ - رفت بار من و بگذاشت مرا با دل ریش
شماره ۶۳۳ - رفتی ز برم عاقبت ای شوخ جفا کیش
شماره ۶۳۴ - زهی کشیده کمان ابروی تو تا بن گوش
شماره ۶۳۵ - سرو دیوانه شدست از هوسی بالایش
شماره ۶۳۶ - شوخی که کشد عاشق نزدیک من آریدش
شماره ۶۳۷ - کسی که دل طرف زلف یار میکشدش
شماره ۶۳۸ - گر زلف دراز فکنی از طرف بناگوش
شماره ۶۴۱ - لب میگزد چو چشم گشایم بدیدنش
شماره ۶۴۳ - ما به فریاد آمدیم از ناله شبهای خویش
شماره ۶۴۷ - نشان شیروان دارد سر زلف پریشانش
شماره ۶۴۸ - نیستم دسترسی آنکه ببوسم پایش
شماره ۶۴۹ - بار خرمن سوز ما گو روی گندمگون بپوش