شماره ۴۰ - ما را نماند میل شکر با دهان دوست
شماره ۴۱ - روئی است روی دوست که هیچش نظیر نیست
شماره ۴۲ - دوش از حضور تو دل ما خوش سرور داشت
شماره ۴۴ - ترک من بار دیگر راه جفا پیش گرفت
شماره ۴۷ - این چه داغی است که از هجر تو بر جان من است
شماره ۴۸ - به یک لطیفه که دوشینه ذوالجلال انگیخت
شماره ۴۹ - گر در هلاک من بود الحق رضای دوست
شماره ۵۰ - کنون که کشور خوبی به نام تست ای دوست
شماره ۵۲ - مرا چو کعبه ی دولت حریم خانه ی اوست
شماره ۵۶ - دوست از حال دل آشفتگان آگاه نیست
شماره ۵۷ - اگر برد سوی دارالقرار ما را دوست
شماره ۵۸ - ای راحت جان از نفس روح فزایت
شماره ۵۹ - کدام دل که گرفتار و مبتلای تو نیست
شماره ۶۱ - مرا جز تو به عالم هیچ کس نیست
شماره ۶۲ - دست همت بر جهان خواهم فشاند
شماره ۶۳ - بر روی دل افروزت هر کو نظر اندازد
شماره ۶۸ - جان فدای آنکه ما را بی مهابا میکشد
شماره ۷۱ - بی نشان گردم اگر از تو نشانی نرسد
شماره ۷۳ - از من خبر بجانب جانان که میبرد
شماره ۷۴ - گر پریچهره مه پیکر من باز آید