شماره ۵۶۰ - هر که از شمشیر نازت نیم بسمل ماند ماند
شماره ۵۶۲ - هر سحر کز روزن آن رشک پری سر می کشد
شماره ۵۶۳ - از سینه دل جدا به تپیدن نمی شود
شماره ۵۶۵ - رخت آیینه را لبریز صاف نور می سازد
شماره ۵۶۶ - زورآوران که پنجهٔ افلاک می برند
شماره ۵۶۷ - خامه ام گاهی به او گر نامه ای انشا کند
شماره ۵۶۹ - چون به صحرا نکهت آن زلف شبگون می رود
شماره ۵۷۰ - از گریه دیده ای که سفیدش نمی کنند
شماره ۵۷۴ - می رود ظلمت چو خورشید از کمین پیدا شود
شماره ۵۷۵ - می توان صد عمر داد ناله و فریاد داد
شماره ۵۸۰ - لاله آسا هر که در عشق تو خون آشام شد
شماره ۵۸۲ - زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد
شماره ۵۸۳ - کس به سعی از پای دل زنجیر نتواند گشود
شماره ۵۹۷ - بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود
شماره ۶۰۲ - شور در زیر فلک زان لعل میگون شد بلند
شماره ۶۰۸ - نخل بلندی است عشق داغ تو بارش بود
شماره ۶۱۰ - هوای او فلاطون را زخود بیگانه می سازد
شماره ۶۱۷ - نه همین عشق سر و تن دل و جان را هم خورد
شماره ۶۱۹ - بگو به پیرمغان که شبها به روی میخواره درنبندد
شماره ۶۲۰ - تنها نه چرخ بی سر و پا رقص می کند