شماره ۵۲۰ - تا نفس باشد ستون خیمهٔ تن چون حباب
شماره ۵۲۴ - آنکه چون جامی خورد آتش به بزمی در زند
شماره ۵۲۷ - دلم هر گاه احرام طواف یار می بندد
شماره ۵۳۰ - خلعت بی طمعی زیب هنرور باشد
شماره ۵۳۱ - پا ز سر در ره شوقش چو شرر باید کرد
شماره ۵۳۲ - تا قامتش به سیر چمن شد ز جا بلند
شماره ۵۳۳ - ترک دنیا باعث نیکویی حال تو شد
شماره ۵۳۵ - به معشوقی سزاوار است حسنی گو ادا دارد
شماره ۵۳۶ - آنانکه رو به خلوت آن دلربا کنند
شماره ۵۳۷ - ماه من از بام قصر امروز چون سر برکشید
شماره ۵۴۰ - از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود
شماره ۵۴۱ - اگر شه ور گدا کز مرگ دایم بر حذر باشد
شماره ۵۴۴ - در باغ چو گل برخ جانان نظر افکند
شماره ۵۴۷ - رازها را لب خاموش نگهبان باشد
شماره ۵۴۸ - خاکساری جوشن شمشیر آفت می شود
شماره ۵۵۱ - ز فیض نور معنی شام اهل دل سحر باشد
شماره ۵۵۲ - چو بیداد محبت بیش شد حاجت روا گردد
شماره ۵۵۴ - نونهال من ز طفلی آشنا بیگانه بود
شماره ۵۵۵ - با بار آن گل رو دل بی حجاب باشد
شماره ۵۵۶ - نه تنها غنچه را کیفیت چشمش سبو بخشد