شماره ۳۲۵ - جسم ما از ناتوانی جان نمی گیرد به خود
شماره ۳۲۶ - خانهٔ نفس من خراب شود
شماره ۳۲۷ - چشم او را نگذارید که هشیار شود
شماره ۳۲۸ - هر بتی قبله نمای دل دانا نشود
شماره ۳۳۰ - دل ز بیداد غم خوبان مصفا می شود
شماره ۳۳۱ - کار، کی از آتش رخسارهٔ گل می شود
شماره ۳۳۳ - ز عاشق، صبر، تسکین از دل دیوانه می خواهد
شماره ۳۳۵ - هر که در این در ز راه صدق درآید
شماره ۳۳۷ - ز ما کسی که نهان کرده روی خویش نماید
شماره ۳۳۸ - رود یوسف دگر در چه گر آن مشکین رسن آید
شماره ۳۳۹ - هر که از خود فرود می آید
شماره ۳۴۰ - گدا که بر سر راه بخیل می آید
شماره ۳۴۱ - نه جانان کشته اش را از پی نظاره می آید
شماره ۳۴۲ - دلا گنج روانی سوی این ویرانه می آید
شماره ۳۴۳ - کس به دور نرگس مست تو هشیاری ندید
شماره ۳۴۴ - هر نفس در کوی جانان کوه غم باید برید
شماره ۳۴۶ - بی برگ شو چو نی به نوا می توان رسید
شماره ۳۴۷ - مگر که بوی گل و لاله [از] هوا جوشید
شماره ۳۴۸ - فقر، دل های سیه را کرده است اکثر سفید
شماره ۳۵۲ - بی صفت گر شود این جان علایق آثار