شماره ۳۰۰ - دار نی در کشتن منصور برپا کرده اند
شماره ۳۰۱ - زان زمانی که تن و روح روانم دادند
شماره ۳۰۲ - گلرخانی که سراسر رو گلزار خودند
شماره ۳۰۳ - خوش آن کسان که به فکر دل فگار خودند
شماره ۳۰۴ - خوش به آسانی به آخر راه مشکل می برند
شماره ۳۰۵ - نی چو پروانه همه ز آتش نسبت سوزند
شماره ۳۰۶ - دلبران چون به هوس رشتهٔ جان می سوزند
شماره ۳۰۷ - آن که پشت دست رد بر نقره و زر می زند
شماره ۳۰۸ - هر گه که دل به یاد لبی جوش می زند
شماره ۳۰۹ - موج دریای جنون کی دست بر دل می زند
شماره ۳۱۰ - [تیر] ماهت فصل نوروزی کند
شماره ۳۱۱ - هر که یاد قامت آن سروبالا می کند
شماره ۳۱۲ - هر کس نظر به سوی تو از دور می کند
شماره ۳۱۳ - لعلش که کار بوسه به انداز می کند
شماره ۳۱۴ - رمزی است این که شمع فروزنده می کند
شماره ۳۱۵ - آن ماهوش که در همه جا جلوه می کند
شماره ۳۱۶ - کی فرنگی با مسلمانی نهانی می کند
شماره ۳۱۹ - شیشه و پیمانه و دل غم ز هم کم می کنند
شماره ۳۲۱ - هر آن صید کز دام غافل نشیند
شماره ۳۲۴ - دیدم به چشم سر، که سکندر نشسته بود