شماره ۵۲۵ - گر ره به تو هست، چیست فرمان؟
شماره ۵۲۶ - گر شیر نه ای، بگذر ازین بیشه شیران
شماره ۵۲۷ - گفت حق: «کل من علیها فان »
شماره ۵۲۸ - ما که مستان خرابیم درین دیر مغان
شماره ۵۲۹ - مقررست و معین بحجت و برهان
شماره ۵۳۰ - میان باطن جانی و جان تویی، ای جان
شماره ۵۳۱ - همه بودند که گفتند بپیدا و نهان
شماره ۵۳۵ - «حصل ما فی الصدور» لذت جان یافتن
شماره ۵۳۷ - چه باشد شیوه عاشق؟ بمعشوقان نظر کردن
شماره ۵۳۸ - مرا از زخم شمشیرت نمی شاید حذر کردن
شماره ۵۳۹ - خواهی به جهان شوری، بنیاد قیامت کن
شماره ۵۴۰ - نیم مستان ترا سرگشته چون پرگار کن
شماره ۵۴۱ - بیتی همی سرایم و زاریست کار من
شماره ۵۴۴ - بسودایت سرشت آب و گل من
شماره ۵۴۵ - عید و بر قندان تویی، ای جان جان جان من
شماره ۵۴۶ - جگر گرمست و آهم سرد و دل خون
شماره ۵۴۷ - دل آشفته دارم، چشم پر خون
شماره ۵۴۸ - ما را هوای باده نابست در درون
شماره ۵۴۹ - از عیان گر واقفی، بگذر ز عین
شماره ۵۵۰ - الا! ای نفس، خودکامی و خودبین