عرفان

بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۳ - با زلفت از بوهمسری چون مشک تاتاری کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۴ - بسکه درزلفت دل من ذکر یا رب میکند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۵ - هر ناله ای که بربط وطنبور می کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۶ - دل را اسیر زلف گروه گیر می کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۷ - هیچ می دانی که هجرانت چه با من می کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۸ - زلف توگه سرکشی و گاه پستی می کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۹ - با سر زلف تو بربط گفتگوئی می کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۲ - غم ندارم در ره یار آنچه آزارم کنند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۴ - آتشی کز هجر یوسف در دل یعقوب بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۵ - اگر از نقطه موهوم نشان خواهدبود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۷ - من پی دلبر واو را بر دل منزل بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۹ - من نه آن مستم که باک از شحنه وشاهم بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۲ - روشنی کف موسی همه ازروی تو بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۵ - پرده را بردار از رخسار بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۶ - چهر تو آتش است وزلفت دود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۸ - مردمان بینند کز چشمم همی خون می رود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۰۳ - جای من وتوزهدا کی به بهشت می شود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۰۵ - ای باعث ایجاد جهان احمد محمود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۰۶ - بی سبب نبود که یار ازچشم خود دورم نمود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۰۸ - دردعشق یار را تدبیر نتوانم نمود