عرفان

بلند اقبال غزلیات شماره ۱۲۷ - دلبر آن نیستکه رخسار چوماهی دارد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۳۱ - از غم تو بهدل ما گذرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۳۲ - دانی ای مه که زهجرت چه به من می گذرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۳۶ - به فصل گل می گلگون به جام باید کرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۳۷ - جان و دل گفتند جانان قیمت یک بوس کرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۳۸ - آن پری دیوانه ام اول ز روی خویش کرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴۳ - پرسیدم از منجم کی آفتاب گیرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴۵ - دلبری از زلفوخط وخال نباشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴۷ - شراب عاشقان از نور باشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴۸ - سزد بلبل به گل گر در گلستان هم نفس باشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۳ - قدم از ابرویت آخر چو کمان خواهدشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۵ - تا به زلف تو دلم ملحق شد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۸ - چون به پیش پای دلبر زلف سرافکنده شد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۲ - به وطن یار سفرکرده ما خوب آمد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۴ - نور وظلمت را زروی وموی جانان ساختند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۶ - ساقیا خیز وده از باده به من جامی چند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۷ - ساقیا کن کرم از باده به من جامی چند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۸ - عاقلان گویند کس خودرا به دریا کی زند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۱ - از خدا خواهم که چو من عاشق زارت کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۲ - کس نظر بررخ جانان نکند