عرفان

بلند اقبال غزلیات شماره ۳۰۸ - گر چون دهان دوست ز غم بی نشان شدم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۱۲ - چنان اندر کمند طره جانان گرفتارم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۱۶ - تعالی الله زجانانی که دارم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۲۱ - خرم آندم که از این بزم جهان برخیزم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۲۲ - دل من هست چو عمان دهان شد صدفم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۲۹ - گفتم که مهی گفت که ماهست غلامم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۳۰ - اگر بداگر خوبم از دوستانم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۳۲ - گفتمش دیوانه ام گفتا که زنجیرت کنم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۳۵ - شد وقت آنکز بی خودی وصفی ز دلداری کنم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۳۹ - تا که خود را زبر دوست جدا می بینم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۴۱ - تا گدای درتوام شاهم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۴۲ - توگرماه منی من ماه تابان را نمی خواهم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۴۴ - ما اگر خاریم اگر گل از گلستان توایم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۴۷ - ما عاشقان مست دل از دست داده ایم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۴۸ - دین ودل درعشق یار از گفتگوئی داده ایم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵۰ - ما به یاد آن پری دیوانه ایم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵۱ - در تصور ما که ما بینای روی دوستیم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵۴ - ما ز گیسوی پریشانی تو آشفته تریم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵۷ - آگه نیی که بیتو شب و روز چون کنیم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵۸ - کسی نشدخبر از حال ما که ما چونیم