عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۹ - غنچه ام آخر چو گل کام به عریانی بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۱ - ساقی بده آن می که ز دل شور برآید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۳ - مبادا کار من با چشمت ای مژگان خدنگ افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۵ - در گلستان سایه تازان قامت رعنا فتاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۶ - جلوه گر روزی که در گشن قد او می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۷ - چو بهر پرسشم آن شهسوار می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۸ - نگار من به دم چون مسیح می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۱ - شمع بزمم از تماشای تو شاخ گل شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۵ - آمد خزان و سیر چمن آرزو نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۶ - سبزه خط آب از رخسار جانان می خورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۷ - دماغ آشفتنی از بزم اهل جود می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۸ - روزی که یار مست برون از چمن شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۰ - دوستان چون شمع امشب جای در مجلس کنید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۵ - ز دنیا هر که شد لبریز عمرش بی بقا گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۸ - به سوی بحر اگر سیلاب اشکم رهنمون افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۰ - شیرینی لب تو به شکر نداده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۲ - تسخیر عکس روی تو دل چون هوس کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۳ - تا به زلف خویش خوبان هم‌نشینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۴ - مرا در دیده همچون سرمه جا گردی چه خواهد شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۵ - درد و داغ غم ز جان عشقبازان برده اند