عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۶ - اگر در خانه آئینه آن روح روان آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۸ - پیغام چشم من به عزیزان که می برد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۹ - از رخت میخانه امشب آنقدر مسرور بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۰ - من دیوانه را ارواح مجنون چون به یاد آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۱ - چمن از رنگ و بو چون شد تهی بلبل فنا گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۲ - ز جا چون سرو اگر از غیرت شمشاد برخیزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۳ - تکلم از دهانش گر ز تنگی دیر می ریزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۴ - ساقی مجلس ما آن بت بی باک نشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۵ - به سوی کلبه ام شامی که آن شمع وصال آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۹ - چشم او خون دل عاشق دمادم می خورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۰ - کوه را افغانم آتش در جگر می افگند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۱ - هر کس که زین محیط دم آب می خورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۲ - به دست سایلان آوازه احسان عصا گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۵ - زلف با خال لبش تلقین ایمان میکند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۶ - شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۷ - در محبت طفل اشکم گوهر دل می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۱ - دل چو از پای فتد دست دعا می گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۲ - رخت هستی دل سوی آن جامه گلگون می کشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۳ - میل خوبان ز اسیران به توانگر باشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۴ - دل چون مطیع گشت چراغ نظر شود