عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۳ - بیا به کلبه ام ای ماهرو صفا اینجاست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۵ - دل به دام کاکل آن دلربا افتاده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۷ - جود و سخا به مردم عالم نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۸ - بهر خصم از خسروان امداد می باید گرفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۹ - آن شوخ اگر نمایدش از دور پشت دست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۰ - از رفیق رهنما طبع گدا آسوده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۱ - آمد خزان و عیش و طرب از زمانه رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۳ - آمد خزان و دور نشاط از پیاله رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۵ - نسازم ز بانگ سگانت شکایت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۶ - روزگاری شد که پشتم از غم دوران دوتاست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۷ - چشم تو را طبیب کجا می کند علاج سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۸ - بیا و باده کش ای محتسب به پای قدح سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۰ - خلوتسرای رضوان کاشانه تو باشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۱ - از غمت در سینه دل صدنامه انشا می کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۲ - روزی که دام زلف تو در تاب می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۳ - چو تیغ بر کمر آن باده نوش می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۴ - شبی که بر سرم آن سبزپوش می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۵ - در گلستان بی‌تو اشک از چشم بلبل می‌چکد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۶ - بر سرم روزی که از زلف تو سودا گل کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۷ - به سیر گل مگر آن شوخ گلگون پوش می آید