عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۷ - در برم دل عندلیب بوستان گم کرده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۸ - دست کلیم داغ دل شعله رنگ ماست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲۲ - لعلی که منم تشنه او آب حیات است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲۳ - دل در چمن مبندید آتشزده سرائیست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲۵ - در باغ نخل خشک ز بادام مانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲۸ - آمد بهار و غنچه به گلزار جا گرفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۰ - پیمانه یی که باده ندارد شکستنیست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۲ - بر سر بالینم آن گل آمد و خندید و رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۴ - در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۵ - ای مقدم تو قبله چشم تر من است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۷ - لشکر خط جا چو گرد آن دهان خواهد گرفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۸ - دور آن رخسار و جور آسمان خواهد گذشت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۹ - بی تو در گلشن مرا فریاد بلبل آتش است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۴۰ - تا در آغوش گلستان من آن سرو قد است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۴۲ - از نظر تا ابروی او رفت دینم رفته است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۴۷ - فتنه جویی دوش تاراج دل و جان کرد و رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۴۹ - سرگشته آسمان به هوای محمد است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۰ - دل در برم چو کعبه دیار محمد است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۱ - والشمس والضحی گل روی محمد است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۲ - آنکه می گرید به حالم چشم خونین من است