عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۷ - جبهه می خواهم که وقف سجده آن پا شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۰ - از رخت آئینه من دامن گلچین شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۱ - دم صبحی که در میخانه از بهر شراب آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۲ - عالم به چشم مستان چون آب می نماید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۳ - چند روزی در محبت درد می باید کشید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۵ - ز چاک سینه دود آه من گلگون برون آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۷ - دلم در کوی او رفتست حیرانم که چون آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۸ - در خانه یی که وصف رخ یار بگذرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۰ - فلک از ناله شبهای من بی تاب می گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۲ - امشب ای مژگان سیه چشمی که بر روی تو بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۳ - بهند غصه منعم عاقبت محبوس می گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۷ - ای پسر آنها که پیش از برگ بارت داده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۹ - قامتش چون از بهار جلوه رعنا می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۰ - در رهت چون نقش پا امشب دو چشمم چار بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۷ - دوران تمام گشت اثر بر فلک نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۸ - مرغ دلم چو ناله کشیدن هوس کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۹ - بی رخت گل به گلستان سر بی تن باشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۰ - سرو را شمشاد قدش محو چون تصویر کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۱ - چو بیرون از چمن آن سرو یکتا گرد می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۳ - مرا از طوف کویت شکوه ی در دل نمی باشد