عرفان

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۸ - باغبانی کو که آید گل در آغوشم کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۰ - در روزگار ما اثری از سخا نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۱ - سرمه در چشمی نمی بینم که خاموشم کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۵ - تا مرا بر سر کلاه در آستینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۶ - تهیدستی چو روی آورد طالع واژگون افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۷ - ترک هستی سالکان در زیر گردن کرده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۸ - ماه رخسار تو امشب شمع بزم ناله بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۹ - آمد بهار و رفتن خود را خبر نداد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۳ - ساقیا برخیز از طاق طرب مینا فتاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۵ - نگار جامه فروشم کلاه پوش آمد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۸ - مرا هر شب تب هجران آن بدخو بسوزاند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۰ - مرا نگاه تو عالی جناب خواهد کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۱ - رخ تو رونق گل در نقاب خواهد کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۲ - شب چو آن شمع ز کاشانه برون می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۴ - مو سفیدی حرص دنیا دور نتوانست کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۶ - ز موج اشک آخر پای در زنجیر خواهم شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۷ - جنت لبالب است ز نام چهار یار سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۰ - سبزه خط بخشد از لعل لب او جان به ابر سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۱ - مرا بر سر کلاه از سایه بال هما بهتر سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۲ - خط برآوردی و بر جا سرو چالاکت هنوز