عرفان

صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۰ - همه صحبت ز فراق وز وصالش دارند صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۱ - خدا را جمع نتوان با هوا کرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۲ - بعد مرگ ار بسرم آن بت طناز آید صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۳ - بحشر عفو اله ار پناه خواهد بود صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۵ - دلم به طرهٔ پرچین یار افتد و خیزد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۶ - آنکه از دوری او دیدهٔ ما دریا بود صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۷ - غم عشقت نه همین قصد دل و جانم کرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۸ - دل ز قید غمت ای دوست رها نتوان کرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۴۹ - شهان که مالک اورنگ و صاحب تاجند صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۵۱ - هر صاحب نامی دمی آرام ندارد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۵۳ - ساقی از رطل گران دوش سبکبارم کرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۵۴ - کس از آن زلف و از آن خال نیارد دم زد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۵۵ - اهل دل بر در دل حلقه چو رندانه زدند صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۵۶ - دیدی چگونه عزم سفر آن نگار کرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۵۷ - شاه اورنگ نشین فکر جهانی دارد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۵۸ - گر نه برقع بر رخ آن مه جبین افتاده بود صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۵۹ - زان فرقه بپرهیز که پرهیز ندارند صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۶۰ - مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۶۱ - هر چه از اصلش جدا گردید باز آنجا رود صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۶۲ - بزلفش در کشاکش با صبا و شانه خواهم شد