عرفان

صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۱۴ - در ملک وجود آنچه که از خاک برآید صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۱۷ - عاقبت دلا دیدی کار یار و من چون شد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۱۸ - ایدل این شوخ پریوش که چنین میگذرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۱۹ - تا لبم بوسه چند از تو دلارام نگیرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۲۰ - برافکن پرده تا خورشید تابان از سما افتد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۲۲ - ما را به یمن عشق روا از توکام شد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۲۴ - اگر از عشق به طور دلت اشراق آید صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۲۵ - دانی که دل بدلبر جانی چسان رسید صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۲۶ - چندانکه سیل دیده من بیشتر شود صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۲۷ - نه هر که تاخت بمیدان دلاوری داند صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۲۸ - ساقی چه باده بود که بر من حواله کرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۲۹ - می بنوش اکنون که چون هنگام محشر میشود صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۳۱ - دل آنچه داشت در بر دلبر نیاز کرد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۳۲ - هر دل به ‌امیدی پی دلدار برآمد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۳۳ - دلم نظر سوی آن زلف پرشکن دارد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۳۴ - بخدا رسد هر آن دل که پی هوا نباشد صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۳۶ - بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۳۷ - بر آستانهٔ میخانه خاکسارانند صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۳۸ - تیر رستم چو خدنک مژه ات تیز نبود صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۲۳۹ - بندهٔ پادشهی باش که درویش بود