عشق الهی

رهی معیری چند قطعه جانانه دشتی امیر معزی قصاید شماره ۱۸ - گوهری گویا کزو شد دیده پرگوهر مرا حکیم نزاری غزلیات شماره ۲۷ - در عشق اعتبار منه صلح و جنگ را حکیم نزاری غزلیات شماره ۷۳ - وقف کردم هستی خود بر شراب حکیم نزاری غزلیات شماره ۸۰ - دوش مرا حالتی روی نمودی عجب حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۲۷ - قیامت آن زمان از خلق برخاست حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۵۰ - دل و جانم آنجا که جان و دل است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۵۴ - مرا بی باده مستی بر دوام است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۸۳ - شراب خانه ی وحدت که انزوای من است حکیم نزاری غزلیات شماره ۱۸۶ - دلی کآن دل به نور نفس بیناست حکیم نزاری غزلیات شماره ۲۰۱ - گر بدانی چه در قنینه ی توست حکیم نزاری غزلیات شماره ۲۰۷ - گر تو نامحرمی ای یار بدار از ما دست حکیم نزاری غزلیات شماره ۲۳۱ - بر جمال دوست ما را وجد و حالی دیگرست حکیم نزاری غزلیات شماره ۲۷۷ - سرِ آن دارم و در خاطرم این رغبت هست حکیم نزاری غزلیات شماره ۳۰۹ - ما را ز تو یک نفس به سر نیست حکیم نزاری غزلیات شماره ۴۰۱ - تا نیستی در آمد و هستیِ ما ستد حکیم نزاری غزلیات شماره ۴۰۵ - نه آن مرغی ست معشوقم که در هر آشیان گنجد حکیم نزاری غزلیات شماره ۵۵۷ - مجاوران صوامع مگر نمی دانند حکیم نزاری غزلیات شماره ۵۶۱ - که دیده ست چشمی که دریا بود حکیم نزاری غزلیات شماره ۸۸۲ - عجب مدار خراباتیی چنین که منم