غزل ۲۵۳۵ - ناله آتش عنانم رخنه در گردون کند
غزل ۲۵۳۶ - کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟
غزل ۲۵۴۰ - زلف دلها را به دور خط نگهبانی کند
غزل ۲۵۴۵ - عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کند
غزل ۲۵۴۸ - آن که از اوضاع خود دایم شکایت می کند
غزل ۲۵۵۰ - تشنه جانان را کجا سیراب ساغر می کند؟
غزل ۲۵۵۳ - خال موزونت سویدا را زدل حک می کند
غزل ۲۵۵۵ - شوق را آتش عنان دوری منزل می کند
غزل ۲۵۵۶ - خصم غالب را زبون صبر و تحمل می کند
غزل ۲۵۶۲ - گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کند
غزل ۲۵۶۳ - ساغر پر می علاج جان محزون می کند
غزل ۲۵۶۴ - گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می کند
غزل ۲۵۶۵ - خط غزال چشم را آهوی مشکین می کند
غزل ۲۵۶۶ - تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می کند
غزل ۲۵۷۱ - دخل ناقص بر سخن سنجان گرانی می کند
غزل ۲۵۷۲ - دیده ما سیر چشمان شان دنیا بشکند
غزل ۲۵۷۳ - هر که خار آرزو در دیده دل بشکند
غزل ۲۵۷۶ - گر نمک در باده آن کان ملاحت افکند
غزل ۲۵۷۷ - کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟
غزل ۲۵۷۹ - گریه من آب در جوی سحر می افکند