غزل ۲۵۸۰ - محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلند
غزل ۲۵۸۲ - برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند
غزل ۲۵۸۳ - خنده چون زان غنچه مستور می گردد بلند
غزل ۲۵۸۵ - نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟
غزل ۲۵۸۸ - خام دستانی که پشت پا به دنیا می زنند
غزل ۲۵۸۹ - با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند
غزل ۲۵۹۰ - هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند
غزل ۲۵۹۱ - با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند
غزل ۲۵۹۲ - نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند
غزل ۲۵۹۳ - کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟
غزل ۲۵۹۴ - من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند
غزل ۲۵۹۷ - هر کجا خوبان چراغ دلبری بر می کنند
غزل ۲۶۰۰ - رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند
غزل ۲۶۰۱ - گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند
غزل ۲۶۰۸ - منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهند
غزل ۲۶۱۰ - بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود
غزل ۲۶۱۱ - دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود
غزل ۲۶۱۲ - رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود
غزل ۲۶۱۳ - آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود
غزل ۲۶۱۵ - از سعادت در دماغش بیضه پندار بود