غزل ۲۳۷۹ - چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد
غزل ۲۳۸۲ - کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد
غزل ۲۳۸۳ - مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد
غزل ۲۳۸۶ - دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟
غزل ۲۳۸۹ - عیبجو چندان که عیب از ما بدر می آورد
غزل ۲۳۹۰ - می برون زان چهره شاداب گل می آورد
غزل ۲۳۹۱ - از سر من مغز را سودا برون می آورد
غزل ۲۳۹۳ - خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد
غزل ۲۳۹۴ - لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد
غزل ۲۳۹۵ - یار ما در پرده شب باده تنها می خورد
غزل ۲۳۹۹ - این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است
غزل ۲۴۰۱ - گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد
غزل ۲۴۰۵ - هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد
غزل ۲۴۰۶ - هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد
غزل ۲۴۱۴ - دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد
غزل ۲۴۱۵ - تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد
غزل ۲۴۱۶ - بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد
غزل ۲۴۲۵ - جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟
غزل ۲۴۲۷ - خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد
غزل ۲۴۲۸ - بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد