غزل ۳۱۵۷ - دل دیوانه من دوست از دشمن نمی داند
غزل ۳۱۶۱ - که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟
غزل ۳۱۶۲ - نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین روید
غزل ۳۱۶۳ - ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می ماند
غزل ۳۱۶۴ - زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند
غزل ۳۱۶۷ - زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماند
غزل ۳۱۶۸ - زدل در سینه غیر از آه غم پرور نمی ماند
غزل ۳۱۶۹ - سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی ماند
غزل ۳۱۷۲ - سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماند
غزل ۳۱۷۴ - حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیند
غزل ۳۱۷۶ - همین سرگشتگی چشم حریص از مال می بیند
غزل ۳۱۸۱ - تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خود
غزل ۳۱۸۲ - کسی تا کی خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟
غزل ۳۱۸۳ - به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آید
غزل ۳۱۸۸ - کجا آسان زقید جسم پای دل برون آید؟
غزل ۳۱۸۹ - به امید چه از تن غافلان را جان برون آید؟
غزل ۳۱۹۸ - به قتل من چنان بیتاب آن شمشیر می آید
غزل ۳۲۰۲ - به آسانی به روی زرد ما کی رنگ می آید؟
غزل ۳۲۰۶ - بغیر از دل مصاف عشق دیگر از که می آید؟
غزل ۳۲۰۷ - کدامین آتشین سیما به این ویرانه می آید؟