غزل ۵۱۳۱ - ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع
غزل ۵۱۳۷ - مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع
غزل ۵۱۳۹ - دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟
غزل ۵۱۴۰ - این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ
غزل ۵۱۵۳ - چندان که بهارست و خزان است درین باغ
غزل ۵۱۵۴ - نیست برآیینه دردی کشان گرد خلاف
غزل ۵۱۵۶ - نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف
غزل ۵۱۵۹ - نیست چون صاحبدلی تاگویم ازاسرار حرف
غزل ۵۱۶۵ - زده است شرم لبت مهر بردهان صدف
غزل ۵۱۷۱ - پر صدا شد چینی افلاک ازفغفور عشق
غزل ۵۱۷۳ - آتشین شد چهره خاک ازمی گلرنگ عشق
غزل ۵۱۷۴ - ازنقاب سنگ تابد شعله عریان عشق
غزل ۵۱۷۵ - تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق
غزل ۵۱۷۶ - نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق
غزل ۵۱۷۹ - فتنه روز جزا درته سردارد عشق
غزل ۵۱۸۶ - جان تازه می شود ز نسیم بهارعشق
غزل ۵۱۹۰ - نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق
غزل ۵۱۹۵ - از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک
غزل ۵۱۹۷ - زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟
غزل ۵۲۰۰ - می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک