غزل ۶۲۴۴ - به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای من
غزل ۶۲۴۵ - دل نشکسته نتوان برد از ارض و سما بیرون
غزل ۶۲۵۷ - نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنان
غزل ۶۲۵۹ - می دهم گر چه به ظاهر چو قلم داد سخن
غزل ۶۲۶۱ - دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟
غزل ۶۲۶۲ - در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردن
غزل ۶۲۶۴ - باده با حوصله ما چه تواند کردن؟
غزل ۶۲۶۵ - آه با دیده اختر چه تواند کردن؟
غزل ۶۲۶۶ - با گرانجانی تن دل چه تواند کردن؟
غزل ۶۲۷۰ - پیش غافل سخن از پند و نصیحت راندن
غزل ۶۲۷۱ - نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدن
غزل ۶۲۷۳ - سرد شد دست و دعا صبح به یک خندیدن
غزل ۶۲۷۴ - پرده عیب جهان است نظر پوشیدن
غزل ۶۲۷۶ - نیست ممکن ز سخن سیر توان گردیدن
غزل ۶۲۷۷ - کار دریاست ز هر موج خطر خندیدن
غزل ۶۲۷۸ - چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟
غزل ۶۲۹۰ - من که بیخود شدم از می، چه کند ساز به من؟
غزل ۶۲۹۲ - داغ بر دل شدم از انجمن یار برون
غزل ۶۲۹۴ - ز آستین دست تو گر یک سحر آید بیرون
غزل ۶۲۹۵ - اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیرون