مرگ

صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۲۹ - دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۳۹ - روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۴۱ - روزگار طرب و نوبت غم می گذرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۴۲ - از میان تیغ برآورد که زمان می گذرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۴۶ - خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۷۰ - چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۹۷ - در حریمی که گل روی ایاغ افروزد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۱۵ - چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۳۱ - پیر گردیدی و کشت املت زرد نشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۶۱ - دیده زنده دلان اشک فشان می باشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۹۸ - با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۰۲ - از لب خشک مهیا لب نانم کردند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۶۲ - هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۹۷ - باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۵۳ - می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفید صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۸۱۶ - چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۸۲۵ - ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۸۶۰ - زبستگی دل آگاه شادمان باشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۰۳ - فسردگان که طلسم وجود نشکستند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۱۰ - سمنبران که به لب آبدار چون گهرند