غزل ۶۰۹۳ - شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من
غزل ۶۵۵۰ - شد رعشه پیری پر و بال طلب تو
شماره ۲۱۰ - رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند
شماره ۶۲۳ - منقلب گشته است از دور فلک احوال من
شماره ۱۲۸ - پیر را قامت خم سوی عدم راهبرست
شماره ۱۵۹ - موی سفید ریشه آه ندامت است
شماره ۱۷۰ - ز پیری حاصل من مد آه است
شماره ۵۱۷ - گرفتم سال را پنهان کنی، با مو چه می سازی؟
شماره ۴۸۰ - ماهی که به سوی خود صد دل نگران بیند
شماره ۸۴۷ - ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید
شماره ۱۷۴۳ - ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده
شمارهٔ ۸۳ - دریغ بر جوانی
شمارهٔ ۱۹۶ - ایضا شکوه و ناله
شمارهٔ ۱ - ناله از قلعه نای
شمارهٔ ۸۲ - پیری
شمارهٔ ۹۱ - ای جوانی تو را کجا جویم
شماره ۳۳ - من پیرم و فالج شده ام اینک بنگر
رباعی ۵۵ - گر پیر شدم دلم جوانست هنوز
بخش ۷۱ - در بیان آنکه انصاف به عیب خود پرداختن است و نظر به عیب دیگران نه انداختن
بخش ۹ - در صفت ضعف و پیری و سد باب منفعت گیری