پیری

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۰۱ - چنان زشتم، که ترسم چشم رحمت ننگرد سویم واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۸۶ - ز دل رفتی مرا گرد تعلق، حبذا پیری! واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۸۷ - ایام عیش بگذشت، شد روزگار پیری واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۱۲ - بر من کند از بس غم عشق تو گرانی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۱۳ - بکام خویش، نچیدم گلی ز باغ جوانی واعظ قزوینی رباعیات شماره ۲ - افگند ز پای، ضعف پیری ما را واعظ قزوینی رباعیات شماره ۹ - پیری از عمر کرده بیزار مرا واعظ قزوینی رباعیات شماره ۱۱۲ - آمد پیری و، زشت شد صورت تو واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۳ - عینک چشم دلست آیینه، پیران را بکف واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۵ - ز شرم باختن عمر، قد دوتاست مرا واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۹۱ - کهن پیر گردون به موی سفید یغمای جندقی غزلیات شماره ۱۵ - نبستم از چمن طرفی به کام دل پریدن‌ها بلند اقبال بخش سوم بخش ۳۸ - فی التنبیه فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۴۴۹ - لب گرم شکوه بود که گردید دیده‌تر فیاض لاهیجی غزلیات شماره ۴۶۰ - گر چه پیرم هست در دل ذوق تأثیرم هنوز لبیبی قطعات و قصاید به جا مانده شمارهٔ ۳ - دو بیت منقول در ترجمان البلاغه لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۶۸ - به شاهد لغت سکج، به معنی مویز سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳ - چشم یارم خواب و سنگین است بیداری مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۹ - با من ز عرضحال زبان در دهان نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۲ - نمی شود دم پیری اجل فراموشم