اوحدالدین کرمانی : الباب العاشر: البهاریات
شماره ۲۶ - این سکّهٔ زربین که به پول افتاده است
این سکّهٔ زربین که به پول افتاده است سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۶۴۵ - بهار رفت و دل از ابر کامیاب نشد
بهار رفت و دل از ابر کامیاب نشد قاآنی شیرازی : قطعات
شمارهٔ ۲ - در ستایش شاهزادهٔ رضوان و ساده فریدون میرزا طاب ثراه میفرماید
ای ترک من ای بهار جانافزا ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ۵١٣ - گر کسی با تو میزند لافی
گر کسی با تو میزند لافی مولوی : رباعیات
رباعی ۱۰۴۲ - شب چیست برای ما زمان نالش
شب چیست برای ما زمان نالش حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۲۴۱ - بشکن قدح سپهر دون ای ساقی
بشکن قدح سپهر دون ای ساقی مولوی : غزلیات
غزل ۶۲۹ - عاشق چو منی باید میسوزد و میسازد
عاشقْ چو مَنی باید میسوزد و میسازد اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۳۹ - بسکه هرجا صفت خون دل آشامی ماست
بسکه هرجا صفت خون دل آشامی ماست غزالی : رکن چهارم - رکن منجیات
بخش ۲۱ - پیدا کردن حقیقت نعمت که کدام است
بدان که هرچه خدای تعالی آفریده است در حق آدمی چهار قسم است: یکی آن است که هم اندر این جهان سودمند است و هم در آن جهان، چون علم و خلق نیکو، و در این جهان نعمت به حقیقت این است. دوم آن که در هر دو جهان زیانکار است چون نادانی و خوی بد و بلا به حقیقت این است. سیم آن است که در این جهان با راحت است و در آن جهان با رنج، چون بسیاری نعمت دنیا و تمتع بدان، و این نعمت است نزدیک ابلهان و بلاست نزدیک عارفان. و مثل این چون گرسنه است که انگبین یابد که زهر در وی بود. اگر ابله بود و نداند که در وی زهر است نعمت شمارد و اگر عاقل بود بلا شمرد. چهارم آن که در این جهان با رنج بود و در آن جهان با راحت، چون ریاضت و مخالفت شهوت و این نعمت است نزدیک عارفان چون داروی تلخ نزدیک بیمار عاقل و این بلاست نزدیک ابلهان. ملکالشعرای بهار : قطعات
شمارهٔ ۱۵۶ - در عزل ناصرالدین میرزا و نصب کامران میرزا به ایالت خراسان
از چاه عموی شه اگر جست خراسان مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۶۳ - من دوش به خواب در بدیدم قمری
من دوش به خواب در بدیدم قمری صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۷۵۱ - وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید
وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید نظیری نیشابوری : رباعیات
شماره ۴ - اسرار گلستان به بصارت دریاب
اسرار گلستان به بصارت دریاب مشتاق اصفهانی : ماده تاریخ
شماره ۴۳ - حیف از اسماعیل آن روشن دل صافی ضمیر
حیف از اسماعیل آن روشن دل صافی ضمیر صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۱۱۳۹ - تا به کی بر دل ز غیرت زخم پنهانی خورم
تا به کی بر دل ز غیرت زخم پنهانی خورم جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۶۹۷ - با چمن دوش به شوخی چه اداها می کرد
با چمن دوش به شوخی چه اداها می کرد صغیر اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۲ - بیماری خود دوش نمودم به طبیب
بیماری خود دوش نمودم به طبیب اثیر اخسیکتی : قصاید
شمارهٔ ۱۰۱ - مدح اتابک ایلد گز (شمس الدین)
امروز نشاطی است درافلاک و درارکان نظیری نیشابوری : قصاید
شمارهٔ ۲۴ - این قصیده ایضا بعد از معاودت مکه معظمه در احمدآباد گجرات در مدح نورنگ خان گفته شده
ز هند و مکه ام آورده بر در تو امل سیدای نسفی : رباعیات
شماره ۵ - سبب نظم این رباعیات : رحیم بی ولد باقی بی یوز در زمانی که به حکومت ولایت خجند سر
سبب نظم این رباعیات : رحیم بی ولد باقی بی یوز در زمانی که به حکومت ولایت خجند سرفراز بوده به ملا خطی فرستانیده که به جانب ما سیر خواهید کرد بعد از آن ملا به ولایت سمرقند رفته اند و عبدالکریم بی حاکم ولایت سمرقند ما را مانع آمده که راه مخاطره است از آنچه مطلب و مدعای شما را ما پیدا می سازیم، اول مرتبه اسپی وعده کرده و این وعده به دیری کشید. این رباعیات را ملا بدان سبب گفته اند:
شماره ۲۶ - این سکّهٔ زربین که به پول افتاده است
این سکّهٔ زربین که به پول افتاده است سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۶۴۵ - بهار رفت و دل از ابر کامیاب نشد
بهار رفت و دل از ابر کامیاب نشد قاآنی شیرازی : قطعات
شمارهٔ ۲ - در ستایش شاهزادهٔ رضوان و ساده فریدون میرزا طاب ثراه میفرماید
ای ترک من ای بهار جانافزا ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ۵١٣ - گر کسی با تو میزند لافی
گر کسی با تو میزند لافی مولوی : رباعیات
رباعی ۱۰۴۲ - شب چیست برای ما زمان نالش
شب چیست برای ما زمان نالش حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۲۴۱ - بشکن قدح سپهر دون ای ساقی
بشکن قدح سپهر دون ای ساقی مولوی : غزلیات
غزل ۶۲۹ - عاشق چو منی باید میسوزد و میسازد
عاشقْ چو مَنی باید میسوزد و میسازد اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۳۹ - بسکه هرجا صفت خون دل آشامی ماست
بسکه هرجا صفت خون دل آشامی ماست غزالی : رکن چهارم - رکن منجیات
بخش ۲۱ - پیدا کردن حقیقت نعمت که کدام است
بدان که هرچه خدای تعالی آفریده است در حق آدمی چهار قسم است: یکی آن است که هم اندر این جهان سودمند است و هم در آن جهان، چون علم و خلق نیکو، و در این جهان نعمت به حقیقت این است. دوم آن که در هر دو جهان زیانکار است چون نادانی و خوی بد و بلا به حقیقت این است. سیم آن است که در این جهان با راحت است و در آن جهان با رنج، چون بسیاری نعمت دنیا و تمتع بدان، و این نعمت است نزدیک ابلهان و بلاست نزدیک عارفان. و مثل این چون گرسنه است که انگبین یابد که زهر در وی بود. اگر ابله بود و نداند که در وی زهر است نعمت شمارد و اگر عاقل بود بلا شمرد. چهارم آن که در این جهان با رنج بود و در آن جهان با راحت، چون ریاضت و مخالفت شهوت و این نعمت است نزدیک عارفان چون داروی تلخ نزدیک بیمار عاقل و این بلاست نزدیک ابلهان. ملکالشعرای بهار : قطعات
شمارهٔ ۱۵۶ - در عزل ناصرالدین میرزا و نصب کامران میرزا به ایالت خراسان
از چاه عموی شه اگر جست خراسان مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۶۳ - من دوش به خواب در بدیدم قمری
من دوش به خواب در بدیدم قمری صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۷۵۱ - وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید
وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید نظیری نیشابوری : رباعیات
شماره ۴ - اسرار گلستان به بصارت دریاب
اسرار گلستان به بصارت دریاب مشتاق اصفهانی : ماده تاریخ
شماره ۴۳ - حیف از اسماعیل آن روشن دل صافی ضمیر
حیف از اسماعیل آن روشن دل صافی ضمیر صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۱۱۳۹ - تا به کی بر دل ز غیرت زخم پنهانی خورم
تا به کی بر دل ز غیرت زخم پنهانی خورم جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۶۹۷ - با چمن دوش به شوخی چه اداها می کرد
با چمن دوش به شوخی چه اداها می کرد صغیر اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۲ - بیماری خود دوش نمودم به طبیب
بیماری خود دوش نمودم به طبیب اثیر اخسیکتی : قصاید
شمارهٔ ۱۰۱ - مدح اتابک ایلد گز (شمس الدین)
امروز نشاطی است درافلاک و درارکان نظیری نیشابوری : قصاید
شمارهٔ ۲۴ - این قصیده ایضا بعد از معاودت مکه معظمه در احمدآباد گجرات در مدح نورنگ خان گفته شده
ز هند و مکه ام آورده بر در تو امل سیدای نسفی : رباعیات
شماره ۵ - سبب نظم این رباعیات : رحیم بی ولد باقی بی یوز در زمانی که به حکومت ولایت خجند سر
سبب نظم این رباعیات : رحیم بی ولد باقی بی یوز در زمانی که به حکومت ولایت خجند سرفراز بوده به ملا خطی فرستانیده که به جانب ما سیر خواهید کرد بعد از آن ملا به ولایت سمرقند رفته اند و عبدالکریم بی حاکم ولایت سمرقند ما را مانع آمده که راه مخاطره است از آنچه مطلب و مدعای شما را ما پیدا می سازیم، اول مرتبه اسپی وعده کرده و این وعده به دیری کشید. این رباعیات را ملا بدان سبب گفته اند:
