بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۰۳۵ - هرجا نفسی هست ز هستی گله دارد
هرجا نفسی هست ز هستی گله دارد فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۵۲۹ - ای تو در لطف و نکوئی طاق
ای تو در لطف و نکوئی طاق عرفی شیرازی : رباعیها
رباعی ۲۷ - زینسان که گمان شده دی به ره است
زینسان که گمان شده دی به ره است صفای اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۱ - آدمی صورت حقست و خدا را نشناخت
آدمی صورت حقست و خدا را نشناخت ظهیرالدین فاریابی : رباعیات
شماره ۶۰ - این دل که نگشت بر مرادی پیروز
این دل که نگشت بر مرادی پیروز فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
نامهء چهارم خشنودى نمودن از فراق و امید بستن بر وصل
چه خوش روزی بود روز جدایی فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۱۷۴ - ما را که نوای بی نوائیست
ما را که نوای بی نوائیست بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۷۹۹ - عنقا سراغم از اثرم وهم و ظن تهیست
عنقا سراغم از اثرم وهم و ظن تهیست شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۶۲ - بیا بر چشم ما بنشین که خوش آب روان بینی
بیا بر چشم ما بنشین که خوش آب روان بینی کمالالدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۲۶۲ - ایضا له
کیست همخانۀ؟ زبان؟ دندان فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
آگاهى یافتن موبد از قیصر روم و رفتن به جنگ
جهان را گوهرو آیین چنین است شیخ بهایی : مقطعات
شماره ۱۱ - جای دگر نماند، که سوزم ز دیدنت
جای دگر نماند، که سوزم ز دیدنت اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
در آن دریا که او را ساحلی نیست
در آن دریا که او را ساحلی نیست فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۲۹ - خویش را اول سزاوارش کنید
خویش را اول سزاوارش کنید شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۰۰ - درآمد ترک سرمستی که غارت می کند خانه
درآمد ترک سرمستی که غارت می کند خانه فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۴ - ای نام تو روح قدس و پیکر لب ما
ای نام تو روح قدس و پیکر لب ما قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۳۴۰ - بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم
بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۰۸ - بشنو معانئی که بیان ولایتست
بشنو معانئی که بیان ولایتست کمال خجندی : غزلیات
شماره ۳۱۹ - امشب آن به به وثاق که فرو می آید
امشب آن به به وثاق که فرو می آید نصرالله منشی : باب الحمامة المطوقة و الجرذ والغراب والسلحفاة والظبی
بخش ۲ - آوردهاند که در ناحیت کشمیر متصیدی خوش و مرغزاری نزه بود که از عکس ریاحین او پر زاغ چون دم طاووس نمودی، و در پیش جمال او دم طاووس بپر زاغ مانستی
آوردهاند که در ناحیت کشمیر متصیدی خوش و مرغزاری نزه بود که از عکس ریاحین او پر زاغ چون دم طاووس نمودی، و در پیش جمال او دم طاووس بپر زاغ مانستی
غزل ۱۰۳۵ - هرجا نفسی هست ز هستی گله دارد
هرجا نفسی هست ز هستی گله دارد فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۵۲۹ - ای تو در لطف و نکوئی طاق
ای تو در لطف و نکوئی طاق عرفی شیرازی : رباعیها
رباعی ۲۷ - زینسان که گمان شده دی به ره است
زینسان که گمان شده دی به ره است صفای اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۱ - آدمی صورت حقست و خدا را نشناخت
آدمی صورت حقست و خدا را نشناخت ظهیرالدین فاریابی : رباعیات
شماره ۶۰ - این دل که نگشت بر مرادی پیروز
این دل که نگشت بر مرادی پیروز فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
نامهء چهارم خشنودى نمودن از فراق و امید بستن بر وصل
چه خوش روزی بود روز جدایی فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۱۷۴ - ما را که نوای بی نوائیست
ما را که نوای بی نوائیست بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۷۹۹ - عنقا سراغم از اثرم وهم و ظن تهیست
عنقا سراغم از اثرم وهم و ظن تهیست شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۶۲ - بیا بر چشم ما بنشین که خوش آب روان بینی
بیا بر چشم ما بنشین که خوش آب روان بینی کمالالدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۲۶۲ - ایضا له
کیست همخانۀ؟ زبان؟ دندان فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
آگاهى یافتن موبد از قیصر روم و رفتن به جنگ
جهان را گوهرو آیین چنین است شیخ بهایی : مقطعات
شماره ۱۱ - جای دگر نماند، که سوزم ز دیدنت
جای دگر نماند، که سوزم ز دیدنت اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
در آن دریا که او را ساحلی نیست
در آن دریا که او را ساحلی نیست فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۲۹ - خویش را اول سزاوارش کنید
خویش را اول سزاوارش کنید شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۰۰ - درآمد ترک سرمستی که غارت می کند خانه
درآمد ترک سرمستی که غارت می کند خانه فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۴ - ای نام تو روح قدس و پیکر لب ما
ای نام تو روح قدس و پیکر لب ما قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۳۴۰ - بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم
بسی منزل بریدم تا شب غم را سحر کردم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۰۸ - بشنو معانئی که بیان ولایتست
بشنو معانئی که بیان ولایتست کمال خجندی : غزلیات
شماره ۳۱۹ - امشب آن به به وثاق که فرو می آید
امشب آن به به وثاق که فرو می آید نصرالله منشی : باب الحمامة المطوقة و الجرذ والغراب والسلحفاة والظبی
بخش ۲ - آوردهاند که در ناحیت کشمیر متصیدی خوش و مرغزاری نزه بود که از عکس ریاحین او پر زاغ چون دم طاووس نمودی، و در پیش جمال او دم طاووس بپر زاغ مانستی
آوردهاند که در ناحیت کشمیر متصیدی خوش و مرغزاری نزه بود که از عکس ریاحین او پر زاغ چون دم طاووس نمودی، و در پیش جمال او دم طاووس بپر زاغ مانستی
