عطار نیشابوری : تذکرة الأولیاء
ذکر شیخ ابوالحسن حصری رحمةالله علیه
آن عالم ربانی آن حاکم حکم روحانی آن قدوهٔ قافلهٔ عصمت آن نقطهٔ دایرهٔ حکمت آن محرم صاحب سری شیخ ابوالحسن حصری رحمةالله علیه شیخ عراق بود و لسان وقت و حالی تمام داشت و عبارتی رفیع بصری بود و به بغداد نشستی و صحبت شبلی داشتی و معبر عظیم بودی و در بغداد با اصحاب خود سماع کردی در پیش خلیفه او را غمز کردند که قومی بهم در شدهاند و سرود میگویند و پای میکوبند و حالت میکنند و در سماع مینشینند مگر روزی خلیفه برنشسته بود در صحرا و حصری باصحاب شدند کسی خلیفه را گفت: آن مرد که دست میزد و پای میکوبد اینست خلیفه عنان بازکشید حصری را گفت: چه مذهب داری گفت مذهب بوحنیفه داشتم به مذهب شافعی باز آمدم و اکنون خود به چیزی مشغولم که از هیچ مذهبم خبر نیست گفت: آنچیست گفت: صوفی گفت: صوفی چه باشد گفت: آنکه از دوجهان بدون او به هیچ چیز نیارآمد و نیاساید گفت: آنکه دیگر گفت: آنکه کار خویش بدو بازگذارد که خداوند اوست تا خود به قضاء خویش تولی میکند گفت: دیگر حصری گفت: فما بعد الحق الاالضلال چون حق را یافتند به چیزی دیگر ننگرند خلیفه گفت: ایشان را مجنبانید که ایشان قومی بزرگاند که حق تعالی را نیابت کار ایشان دارند. حافظ : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۱۳
بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۷
از کرم بنواخت ما را یار ما صغیر اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۷
از غم زلفت ندانم دوش بر من چون گذشت امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۹۳۰
سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۷۵۸
مست می عشق را حیا نی فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۱
گر کشی و گر بخشی هر چه میکنی خوبست اهلی شیرازی : قصیدهٔ دوم در مدح سلطان یعقوب
بخش ۷ - دایره موتلفه
مگو فلک چو تو خود آورد بصد دوران صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۱۷۲
بی روی تو چشم از همه خوبان نتوان بست عطار نیشابوری : بخش بیست و یکم
الحكایة و التمثیل
کشتئی افتاد در غرقاب سخت امیر پازواری : دوبیتیها
شمارهٔ ۱۴۶
چی بُولارجونْ، مازندرون بئی بو عنصری بلخی : رباعیات
شمارهٔ ۳۸
بفروختمت سزد بجان باز خرم عثمان مختاری : شهریارنامه
بخش ۱۰۲ - کشتن فرامرز برادر گشتاسپ طهماسپ را گوید
فرامرز چون دید بر گرد بور سعدی : غزلیات
غزل ۲۶۶
در من این عیب قدیمست و به در مینرود بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۶۸۱
شب زندگی سر آمد به نفسشماری آخر انوری : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۶
بوطالب نعمه آن جهانی همه مرد ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شمارهٔ ۴٠٧
بتجرید در شهر من شهره ام صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۴۵۳
اگر ز اهل دلی، فیض آسمان از توست سعدی : باب دوم در اخلاق درویشان
حکایت شمارهٔ ۲۲
عابدی را حکایت کنند که شبی ده من طعام بخوردی و تا سحر ختمی در نماز بکردی صاحب دلی شنید و گفت اگر نیم نانی بخوردی و بخفتی بسیار ازین فاضل تر بودی ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شمارهٔ ۴۵
خوشست آن پسته ی خندان و خوش آن گفتارت
ذکر شیخ ابوالحسن حصری رحمةالله علیه
آن عالم ربانی آن حاکم حکم روحانی آن قدوهٔ قافلهٔ عصمت آن نقطهٔ دایرهٔ حکمت آن محرم صاحب سری شیخ ابوالحسن حصری رحمةالله علیه شیخ عراق بود و لسان وقت و حالی تمام داشت و عبارتی رفیع بصری بود و به بغداد نشستی و صحبت شبلی داشتی و معبر عظیم بودی و در بغداد با اصحاب خود سماع کردی در پیش خلیفه او را غمز کردند که قومی بهم در شدهاند و سرود میگویند و پای میکوبند و حالت میکنند و در سماع مینشینند مگر روزی خلیفه برنشسته بود در صحرا و حصری باصحاب شدند کسی خلیفه را گفت: آن مرد که دست میزد و پای میکوبد اینست خلیفه عنان بازکشید حصری را گفت: چه مذهب داری گفت مذهب بوحنیفه داشتم به مذهب شافعی باز آمدم و اکنون خود به چیزی مشغولم که از هیچ مذهبم خبر نیست گفت: آنچیست گفت: صوفی گفت: صوفی چه باشد گفت: آنکه از دوجهان بدون او به هیچ چیز نیارآمد و نیاساید گفت: آنکه دیگر گفت: آنکه کار خویش بدو بازگذارد که خداوند اوست تا خود به قضاء خویش تولی میکند گفت: دیگر حصری گفت: فما بعد الحق الاالضلال چون حق را یافتند به چیزی دیگر ننگرند خلیفه گفت: ایشان را مجنبانید که ایشان قومی بزرگاند که حق تعالی را نیابت کار ایشان دارند. حافظ : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۱۳
بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۷
از کرم بنواخت ما را یار ما صغیر اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۷
از غم زلفت ندانم دوش بر من چون گذشت امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۹۳۰
سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۷۵۸
مست می عشق را حیا نی فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۱
گر کشی و گر بخشی هر چه میکنی خوبست اهلی شیرازی : قصیدهٔ دوم در مدح سلطان یعقوب
بخش ۷ - دایره موتلفه
مگو فلک چو تو خود آورد بصد دوران صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۱۷۲
بی روی تو چشم از همه خوبان نتوان بست عطار نیشابوری : بخش بیست و یکم
الحكایة و التمثیل
کشتئی افتاد در غرقاب سخت امیر پازواری : دوبیتیها
شمارهٔ ۱۴۶
چی بُولارجونْ، مازندرون بئی بو عنصری بلخی : رباعیات
شمارهٔ ۳۸
بفروختمت سزد بجان باز خرم عثمان مختاری : شهریارنامه
بخش ۱۰۲ - کشتن فرامرز برادر گشتاسپ طهماسپ را گوید
فرامرز چون دید بر گرد بور سعدی : غزلیات
غزل ۲۶۶
در من این عیب قدیمست و به در مینرود بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۶۸۱
شب زندگی سر آمد به نفسشماری آخر انوری : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۶
بوطالب نعمه آن جهانی همه مرد ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شمارهٔ ۴٠٧
بتجرید در شهر من شهره ام صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۴۵۳
اگر ز اهل دلی، فیض آسمان از توست سعدی : باب دوم در اخلاق درویشان
حکایت شمارهٔ ۲۲
عابدی را حکایت کنند که شبی ده من طعام بخوردی و تا سحر ختمی در نماز بکردی صاحب دلی شنید و گفت اگر نیم نانی بخوردی و بخفتی بسیار ازین فاضل تر بودی ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شمارهٔ ۴۵
خوشست آن پسته ی خندان و خوش آن گفتارت
