حافظ : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۹۳
بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع عطار نیشابوری : وصلت نامه
و له ایضاً
هر خاک که درجهان کسی فرسود است مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۶
هر لحظه وحی آسمان، آید به سر جانها مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۶۳
به شکرخنده اگر میببرد جان مرا نظامی گنجوی : مخزن الاسرار
بخش ۲۹ - داستان پیر خشتزن
در طرف شام یکی پیر بود نجمالدین رازی : باب چهارم
فصل سیم
قال الله تعالی: «یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه». مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۵۲
هر لقمهٔ خوش که بر دهان میگردد امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۸۰۲
شتربانا، دمی محمل میارای محتشم کاشانی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲
ای گشته وثاق کمترین مولایت امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شمارهٔ ۱۶۷
دلا تا ذوق هجران در نیابی حکیم نزاری : دستورنامه
بخش ۴۱ - عروج و الهام
به اوقات دیگر دل مستِ من مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۶۳
این پردهٔ دل دگر مکن تا نرود کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شمارهٔ ۵۶۷
آن زلف نگر بر رخ آن شهره صنم فردوسی : پادشاهی نوذر
بخش ۳
چو دشت از گیا گشت چون پرنیان پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
دزد و قاضی
برد دزدی را سوی قاضی عسس سعیدا : غزلیات
شمارهٔ ۳۵۰
ساقیا ساغر شراب بیار بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۱۵ - در شاعری
مکن شاعری را شعار ای پسر هلالی جغتایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۳
خوشا کسی که درین عالم خراب آباد طبیب اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۹
ما غمزدگان چون زدل آهنگ برآریم رشیدالدین میبدی : ۳۶- سورة یس - مکیة
۲ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: إِنَّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتى میگوید جل جلاله: ماایم که مرده زنده گردانیم. و مرده زنده گردانیدن در وصف بارى جل جلاله آنست که در بنده و در حیوان حیاة آفریند و آفریننده حیاة جز آن قادر بر کمال نیست، یقول اللَّه تعالى: الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیاةَ و این در سه طور است، در طور اوّل حیاة در نطفه آفریند اندر رحم مادر، در طور دیگر حیاة در مرده آفریند اندر زاویه لحد تا با وى رود سؤال چنانک در خبر صحیح است، در طور سوم روز قیامت خلق را زنده گرداند فصل و قضا را و ثواب و عقاب را و از ان پس جاوید همه زندگى بود هیچ مردگى نه، امّا خلود فى الجنّة و امّا خلود فى النار.
غزل شمارهٔ ۲۹۳
بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع عطار نیشابوری : وصلت نامه
و له ایضاً
هر خاک که درجهان کسی فرسود است مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۶
هر لحظه وحی آسمان، آید به سر جانها مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۶۳
به شکرخنده اگر میببرد جان مرا نظامی گنجوی : مخزن الاسرار
بخش ۲۹ - داستان پیر خشتزن
در طرف شام یکی پیر بود نجمالدین رازی : باب چهارم
فصل سیم
قال الله تعالی: «یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه». مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۵۲
هر لقمهٔ خوش که بر دهان میگردد امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۸۰۲
شتربانا، دمی محمل میارای محتشم کاشانی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲
ای گشته وثاق کمترین مولایت امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شمارهٔ ۱۶۷
دلا تا ذوق هجران در نیابی حکیم نزاری : دستورنامه
بخش ۴۱ - عروج و الهام
به اوقات دیگر دل مستِ من مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۶۳
این پردهٔ دل دگر مکن تا نرود کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شمارهٔ ۵۶۷
آن زلف نگر بر رخ آن شهره صنم فردوسی : پادشاهی نوذر
بخش ۳
چو دشت از گیا گشت چون پرنیان پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
دزد و قاضی
برد دزدی را سوی قاضی عسس سعیدا : غزلیات
شمارهٔ ۳۵۰
ساقیا ساغر شراب بیار بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۱۵ - در شاعری
مکن شاعری را شعار ای پسر هلالی جغتایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۳
خوشا کسی که درین عالم خراب آباد طبیب اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۹
ما غمزدگان چون زدل آهنگ برآریم رشیدالدین میبدی : ۳۶- سورة یس - مکیة
۲ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: إِنَّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتى میگوید جل جلاله: ماایم که مرده زنده گردانیم. و مرده زنده گردانیدن در وصف بارى جل جلاله آنست که در بنده و در حیوان حیاة آفریند و آفریننده حیاة جز آن قادر بر کمال نیست، یقول اللَّه تعالى: الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیاةَ و این در سه طور است، در طور اوّل حیاة در نطفه آفریند اندر رحم مادر، در طور دیگر حیاة در مرده آفریند اندر زاویه لحد تا با وى رود سؤال چنانک در خبر صحیح است، در طور سوم روز قیامت خلق را زنده گرداند فصل و قضا را و ثواب و عقاب را و از ان پس جاوید همه زندگى بود هیچ مردگى نه، امّا خلود فى الجنّة و امّا خلود فى النار.
