نجمالدین رازی : رباعیات
شمارهٔ ۶۱
تا ظن نبری که ما ز آدم بودیم میرزا قلی میلی مشهدی : قصاید
شمارهٔ ۱۸ - در مدح ابراهیم میرزا
عشق چنین بینصیب، حسن چنین بیوفا مولانا خالد نقشبندی : مفردات (معما به نامهای خاص)
شماره ۲۱
یک از یک چون فتد دو در میانه حیدر شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۲۷ - و له ایضا
عمری است که در عشق تو بی صبر و قرارم قطران تبریزی : مقطعات
شمارهٔ ۱۳۵
خدایگانا کار جهان شناخته ئی قطران تبریزی : مقطعات
شمارهٔ ۱۴۶
آن ماه سرو بالا آن سرو ماه روی نورعلیشاه : جامع الاسرار
بخش ۹ - حکایت در فوائد سخن
وقتی میگذشتم بشهری رسیدم ناگاه بنهری دو طایفه را دیدم بر کنار نهر نشسته و عقد مکالمه برمیان بسته همه در مجادله مسکوب و بمعادله منسوب تیغ زبان در معرکه بیان کشیدم و سبب مهلکه یک بیک پرسیدم بعضی آبرا موج میگفتند و برخی موج را آب و جمعی سراب را دریا و خیلی دریا را سراب یکی میگفت وحدت در کثرتست دیگری میگفت کثرت در وحدت لآلی متلألی از مثقب فکرت سفتم و قفل معانی بکلید بیان گشوده گفتم شاه نعمتالله ولی : مفردات
شمارهٔ ۴۰
بردیم ما نیاز به درگاه بی نیاز طغرل احراری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۰
ای خرام ناز تو چون جلوه طاووس نر صفی علیشاه : متفرقات
شمارهٔ ۴
خویش مکن زمانهان خیز و بیا سخن بگو طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شمارهٔ ۲۷۷
از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد ترکی شیرازی : فصل چهارم - ترکیببندها
شمارهٔ ۴ - هفت بند نینوایی
فلک تو رحم به اولاد بوتراب نکردی وفایی مهابادی : غزلیات
شمارهٔ ۵۲
من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین انوری : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۸۴
روی چون ماه آسمان داری کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۵۰۵
ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۵۴۲
چو نقش صورتش در آب و گل ماند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۳
نعمت الله است دایم با خدا ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۷۵ - به مناسبت پیوند مصر و ایران
ای لطف خوشت صیقل آئینهٔ شاهی رشیدالدین میبدی : ۵- سورة المائدة- مدنیة
۱۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اى ایشان که بگرویدند! إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ مى و قمار، وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ و سنگها و تیرها، رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ زشتى و ناراستى از کار دیو است، فَاجْتَنِبُوهُ بپرهیزید از آن، لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ (۹۰) تا پیروز مانید. امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۷۴
هر دم غم خود با دل افگار بگویم
شمارهٔ ۶۱
تا ظن نبری که ما ز آدم بودیم میرزا قلی میلی مشهدی : قصاید
شمارهٔ ۱۸ - در مدح ابراهیم میرزا
عشق چنین بینصیب، حسن چنین بیوفا مولانا خالد نقشبندی : مفردات (معما به نامهای خاص)
شماره ۲۱
یک از یک چون فتد دو در میانه حیدر شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۲۷ - و له ایضا
عمری است که در عشق تو بی صبر و قرارم قطران تبریزی : مقطعات
شمارهٔ ۱۳۵
خدایگانا کار جهان شناخته ئی قطران تبریزی : مقطعات
شمارهٔ ۱۴۶
آن ماه سرو بالا آن سرو ماه روی نورعلیشاه : جامع الاسرار
بخش ۹ - حکایت در فوائد سخن
وقتی میگذشتم بشهری رسیدم ناگاه بنهری دو طایفه را دیدم بر کنار نهر نشسته و عقد مکالمه برمیان بسته همه در مجادله مسکوب و بمعادله منسوب تیغ زبان در معرکه بیان کشیدم و سبب مهلکه یک بیک پرسیدم بعضی آبرا موج میگفتند و برخی موج را آب و جمعی سراب را دریا و خیلی دریا را سراب یکی میگفت وحدت در کثرتست دیگری میگفت کثرت در وحدت لآلی متلألی از مثقب فکرت سفتم و قفل معانی بکلید بیان گشوده گفتم شاه نعمتالله ولی : مفردات
شمارهٔ ۴۰
بردیم ما نیاز به درگاه بی نیاز طغرل احراری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۰
ای خرام ناز تو چون جلوه طاووس نر صفی علیشاه : متفرقات
شمارهٔ ۴
خویش مکن زمانهان خیز و بیا سخن بگو طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شمارهٔ ۲۷۷
از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد ترکی شیرازی : فصل چهارم - ترکیببندها
شمارهٔ ۴ - هفت بند نینوایی
فلک تو رحم به اولاد بوتراب نکردی وفایی مهابادی : غزلیات
شمارهٔ ۵۲
من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین انوری : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۸۴
روی چون ماه آسمان داری کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۵۰۵
ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۵۴۲
چو نقش صورتش در آب و گل ماند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۳
نعمت الله است دایم با خدا ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۷۵ - به مناسبت پیوند مصر و ایران
ای لطف خوشت صیقل آئینهٔ شاهی رشیدالدین میبدی : ۵- سورة المائدة- مدنیة
۱۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اى ایشان که بگرویدند! إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ مى و قمار، وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ و سنگها و تیرها، رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ زشتى و ناراستى از کار دیو است، فَاجْتَنِبُوهُ بپرهیزید از آن، لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ (۹۰) تا پیروز مانید. امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۷۴
هر دم غم خود با دل افگار بگویم
