شاه نعمتالله ولی : مفردات
شمارهٔ ۴۰
بردیم ما نیاز به درگاه بی نیاز طغرل احراری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۰
ای خرام ناز تو چون جلوه طاووس نر صفی علیشاه : متفرقات
شمارهٔ ۴
خویش مکن زمانهان خیز و بیا سخن بگو طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شمارهٔ ۲۷۷
از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد ترکی شیرازی : فصل چهارم - ترکیببندها
شمارهٔ ۴ - هفت بند نینوایی
فلک تو رحم به اولاد بوتراب نکردی وفایی مهابادی : غزلیات
شمارهٔ ۵۲
من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین انوری : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۸۴
روی چون ماه آسمان داری کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۵۰۵
ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۵۴۲
چو نقش صورتش در آب و گل ماند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۳
نعمت الله است دایم با خدا ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۷۵ - به مناسبت پیوند مصر و ایران
ای لطف خوشت صیقل آئینهٔ شاهی رشیدالدین میبدی : ۵- سورة المائدة- مدنیة
۱۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اى ایشان که بگرویدند! إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ مى و قمار، وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ و سنگها و تیرها، رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ زشتى و ناراستى از کار دیو است، فَاجْتَنِبُوهُ بپرهیزید از آن، لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ (۹۰) تا پیروز مانید. امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۷۴
هر دم غم خود با دل افگار بگویم صفایی جندقی : غزلیات
شمارهٔ ۱۳۷
کس ره به دیار جان ندارد رشیدالدین میبدی : ۷- سورة الاعراف
۶ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: إِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ اى فى مقدار ستة ایام. خلاف است میان علما که این شش روز روزگار کوتاه است چنان که در عهد ما است، یا روزگار دراز که اللَّه میگوید: وَ إِنَّ یَوْماً عِنْدَ رَبِّکَ کَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ. حسن گفت: روزگار کوتاه است، و نقله اخبار و بیشترین مفسران بر آنند که روزگار دراز است، روزى هزار سال. بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۹۲۷
از شوخی فضولی ما داشت عار وصل عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۴۳۶
منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی دانم اوحدالدین کرمانی : الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
شمارهٔ ۸۶
در بندگی ات دیو و پری صف زده گیر صفایی جندقی : غزلیات
شمارهٔ ۳۶
پیمان به پا فکنده ونالی ز دست ما رشیدالدین میبدی : ۱۳- سورة الرعد- مکیة
۵ - النوبة الاولى
قوله تعالى: «یَمْحُوا اللَّهُ ما یَشاءُ» مىسترد اللَّه تعالى آنچ خواهد، «وَ یُثْبِتُ» و بر جاى مىدارد و مىنهد، «وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْکِتابِ (۳۹)» و مهر همه نسختها آنست که بنزدیک اوست.
شمارهٔ ۴۰
بردیم ما نیاز به درگاه بی نیاز طغرل احراری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۰
ای خرام ناز تو چون جلوه طاووس نر صفی علیشاه : متفرقات
شمارهٔ ۴
خویش مکن زمانهان خیز و بیا سخن بگو طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شمارهٔ ۲۷۷
از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد ترکی شیرازی : فصل چهارم - ترکیببندها
شمارهٔ ۴ - هفت بند نینوایی
فلک تو رحم به اولاد بوتراب نکردی وفایی مهابادی : غزلیات
شمارهٔ ۵۲
من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین انوری : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۸۴
روی چون ماه آسمان داری کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۵۰۵
ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۵۴۲
چو نقش صورتش در آب و گل ماند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۳
نعمت الله است دایم با خدا ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۷۵ - به مناسبت پیوند مصر و ایران
ای لطف خوشت صیقل آئینهٔ شاهی رشیدالدین میبدی : ۵- سورة المائدة- مدنیة
۱۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اى ایشان که بگرویدند! إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ مى و قمار، وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ و سنگها و تیرها، رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ زشتى و ناراستى از کار دیو است، فَاجْتَنِبُوهُ بپرهیزید از آن، لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ (۹۰) تا پیروز مانید. امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۷۴
هر دم غم خود با دل افگار بگویم صفایی جندقی : غزلیات
شمارهٔ ۱۳۷
کس ره به دیار جان ندارد رشیدالدین میبدی : ۷- سورة الاعراف
۶ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: إِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ اى فى مقدار ستة ایام. خلاف است میان علما که این شش روز روزگار کوتاه است چنان که در عهد ما است، یا روزگار دراز که اللَّه میگوید: وَ إِنَّ یَوْماً عِنْدَ رَبِّکَ کَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ. حسن گفت: روزگار کوتاه است، و نقله اخبار و بیشترین مفسران بر آنند که روزگار دراز است، روزى هزار سال. بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۹۲۷
از شوخی فضولی ما داشت عار وصل عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۴۳۶
منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی دانم اوحدالدین کرمانی : الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
شمارهٔ ۸۶
در بندگی ات دیو و پری صف زده گیر صفایی جندقی : غزلیات
شمارهٔ ۳۶
پیمان به پا فکنده ونالی ز دست ما رشیدالدین میبدی : ۱۳- سورة الرعد- مکیة
۵ - النوبة الاولى
قوله تعالى: «یَمْحُوا اللَّهُ ما یَشاءُ» مىسترد اللَّه تعالى آنچ خواهد، «وَ یُثْبِتُ» و بر جاى مىدارد و مىنهد، «وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْکِتابِ (۳۹)» و مهر همه نسختها آنست که بنزدیک اوست.
