جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۸۲۴ - در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیم
در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیم غزالی : رکن سوم - رکن مهلکات
بخش ۲۶ - فصل (حیلت پسندیده و ناپسندیده در دروغ گفتن)
بدان که چون بزرگان را حاجت افتاده است به دروغ، حیلت کرده اند و به الفاظ راست طلب کرده اند، چنان که آن کس چیزی دیگر فهم کند که مقصود بود و آن را معاریض گویند چنان که مطرف اندر پیش امیری شد. وی گفت، «چرا کمتر همی آیی؟» گفت، «تا از نزدیک امیر شده ام پهلو از زمین برنگرفته ام، الا آنچه حق تعالی نیرو داده است تا وی پندارد که بیمار بوده است» و آن سخن راست بود. و شعبی را چون کسی طلب کردی بر در سرای، کنیزک را گفتی تا دایره ای بکشیدی و آن کنیزک پای اندر میان نهادی و گفتی که اندر اینجا نیست و یا گفتی که اندر مسجد طلب کن. و معاذ چون از عمل بازآمدی زن وی را گفتی، «چندین همل بکردی، ما را چه آوردی؟» گفتی، «نگاهبانی با من بود. هیچ چیز نتوانستم آوردن» یعنی حق تعالی و زن پنداشتی که با وی عمر مشرفی فرستاده بود. آن زن به خانه عمر شد و عتاب کرد که معاذ امین بود به نزد رسول (ص) و به نزدیک ابوبکر چرا با وی مشرف فرستادی؟ عمر معاذ را بخواند و قصه پرسید. چون بگفت بخندید و چیزی به وی داد تا به آن زن دهد. لبیبی : ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
شمارهٔ ۸۰ - به شاهد لغت بنشاختن، بمعنی بنشاندن
چو باز آمد از حمله و تاختن طغرل احراری : غزلیات
شماره ۱۶ - تا عروج باده زد دستی گریبان مرا
تا عروج باده زد دستی گریبان مرا سیدای نسفی : شهر آشوب
شمارهٔ ۱۱۷ - شلغم فروش
دلبر شلغم فروش خویش را دیدم ز دور سنایی غزنوی : طریق التحقیق
فصل فی البلا
عاشقان را غذا بلا باشد ترانه های کودکانه : بخش اول
چرخ و فلک
سوار اسب زردم جلال عضد : غزلیّات
شماره ۲۳۳ - چه نکهت است مگر بوی بوستان است این
چه نکهت است مگر بوی بوستان است این اهلی شیرازی : معمیات
بخش ۵۷ - مسکر
گر نسیم از طره سنبل بیفشاند غبار حافظ : غزلیات
غزل ۸۵ - شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت مولوی : غزلیات
غزل ۸۳۷ - هر کجا بوی خدا میآید
هر کُجا بویِ خدا میآید جویای تبریزی : رباعیات
شماره ۸۲ - حیف است اگر ز دخت رز جویی کام
حیف است اگر ز دخت رز جویی کام آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۸۴ - کند هر ملتی در بندگی بر قبله ای روئی
کند هر ملتی در بندگی بر قبله ای روئی بلند اقبال : غزلیات
شماره ۶۴ - زلف بر رخسار آن والاگهر افتاده است
زلف بر رخسار آن والاگهر افتاده است صائب تبریزی : مطالع
شماره ۴۳۰ - چون آتش است رغبت بی منتهای حرص
چون آتش است رغبت بی منتهای حرص امیر پازواری : دوبیتیها
شماره ۲۱۳ - دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه
دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه امیر معزی : قصاید
شماره ۱۸۴ - آفرین بر خسروی کاو را چنین باشد وزیر
آفرین بر خسروی کاو را چنین باشد وزیر ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۵۱۷ - قومی که حقست قبلهٔ همتشان
قومی که حقست قبلهٔ همتشان مشتاق اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۵۶ - خوبان سزد که پنجه بخونم فرو کنند
خوبان سزد که پنجه بخونم فرو کنند حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۲۵۳ - می به بزم ما امشب، از رمیده هوشان است
می به بزم ما امشب، از رمیده هوشان است
شماره ۸۲۴ - در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیم
در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیم غزالی : رکن سوم - رکن مهلکات
بخش ۲۶ - فصل (حیلت پسندیده و ناپسندیده در دروغ گفتن)
بدان که چون بزرگان را حاجت افتاده است به دروغ، حیلت کرده اند و به الفاظ راست طلب کرده اند، چنان که آن کس چیزی دیگر فهم کند که مقصود بود و آن را معاریض گویند چنان که مطرف اندر پیش امیری شد. وی گفت، «چرا کمتر همی آیی؟» گفت، «تا از نزدیک امیر شده ام پهلو از زمین برنگرفته ام، الا آنچه حق تعالی نیرو داده است تا وی پندارد که بیمار بوده است» و آن سخن راست بود. و شعبی را چون کسی طلب کردی بر در سرای، کنیزک را گفتی تا دایره ای بکشیدی و آن کنیزک پای اندر میان نهادی و گفتی که اندر اینجا نیست و یا گفتی که اندر مسجد طلب کن. و معاذ چون از عمل بازآمدی زن وی را گفتی، «چندین همل بکردی، ما را چه آوردی؟» گفتی، «نگاهبانی با من بود. هیچ چیز نتوانستم آوردن» یعنی حق تعالی و زن پنداشتی که با وی عمر مشرفی فرستاده بود. آن زن به خانه عمر شد و عتاب کرد که معاذ امین بود به نزد رسول (ص) و به نزدیک ابوبکر چرا با وی مشرف فرستادی؟ عمر معاذ را بخواند و قصه پرسید. چون بگفت بخندید و چیزی به وی داد تا به آن زن دهد. لبیبی : ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
شمارهٔ ۸۰ - به شاهد لغت بنشاختن، بمعنی بنشاندن
چو باز آمد از حمله و تاختن طغرل احراری : غزلیات
شماره ۱۶ - تا عروج باده زد دستی گریبان مرا
تا عروج باده زد دستی گریبان مرا سیدای نسفی : شهر آشوب
شمارهٔ ۱۱۷ - شلغم فروش
دلبر شلغم فروش خویش را دیدم ز دور سنایی غزنوی : طریق التحقیق
فصل فی البلا
عاشقان را غذا بلا باشد ترانه های کودکانه : بخش اول
چرخ و فلک
سوار اسب زردم جلال عضد : غزلیّات
شماره ۲۳۳ - چه نکهت است مگر بوی بوستان است این
چه نکهت است مگر بوی بوستان است این اهلی شیرازی : معمیات
بخش ۵۷ - مسکر
گر نسیم از طره سنبل بیفشاند غبار حافظ : غزلیات
غزل ۸۵ - شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت مولوی : غزلیات
غزل ۸۳۷ - هر کجا بوی خدا میآید
هر کُجا بویِ خدا میآید جویای تبریزی : رباعیات
شماره ۸۲ - حیف است اگر ز دخت رز جویی کام
حیف است اگر ز دخت رز جویی کام آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۸۴ - کند هر ملتی در بندگی بر قبله ای روئی
کند هر ملتی در بندگی بر قبله ای روئی بلند اقبال : غزلیات
شماره ۶۴ - زلف بر رخسار آن والاگهر افتاده است
زلف بر رخسار آن والاگهر افتاده است صائب تبریزی : مطالع
شماره ۴۳۰ - چون آتش است رغبت بی منتهای حرص
چون آتش است رغبت بی منتهای حرص امیر پازواری : دوبیتیها
شماره ۲۱۳ - دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه
دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه امیر معزی : قصاید
شماره ۱۸۴ - آفرین بر خسروی کاو را چنین باشد وزیر
آفرین بر خسروی کاو را چنین باشد وزیر ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۵۱۷ - قومی که حقست قبلهٔ همتشان
قومی که حقست قبلهٔ همتشان مشتاق اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۵۶ - خوبان سزد که پنجه بخونم فرو کنند
خوبان سزد که پنجه بخونم فرو کنند حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۲۵۳ - می به بزم ما امشب، از رمیده هوشان است
می به بزم ما امشب، از رمیده هوشان است