سهراب سپهری : آوار آفتاب
روزنهای به رنگ
در شب تردید من ، برگ نگاه ! امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
گزیدهٔ غزل ۴۷۴
عاشق شدم و محرم اینکار ندارم بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۵۵
مرا به باده نه باغ و بهار شد باعث ادیب صابر : رباعیات
شمارهٔ ۳۹
آن مرکب آب مادر خاک پدر حزین لاهیجی : غزلیات
شمارهٔ ۸۸۰
چون خود اگر عشوه گری داشتی یغمای جندقی : غزلیات ناتمام
شمارهٔ ۴۷
گر به می خوردن پیدا نبود دست رسم سید حسن غزنوی : مقطعات
شمارهٔ ۱۸
کین میکشد زمانه ز من آری از ملوک جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۳۱ - مشورت کردن برادران با یکدیگر که چه حیله سازند که یوسف را از پیش پدر دور سازند
چو گردد کشته پنهان ماند این راز امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۳۴۹
وقت آنست که ما رو به خرابان نهیم آرایه های ادبی : آرایه های لفظی
ملمع
آن است که شاعر فارسی زبان یک مصراع یا یک بیت از شعر خود را به زبان دیگری (معمولاً به زبان عربی) بسراید. مثال: سل المصـانع رکباً تهیم فی الغلوب تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی ترجمه: برکه ها و تالاب های بیابان را از شتر سوارانی که سرگشتگان بیابانند بپرس. توجه: در ملمع بیت یا مصراع عربی (هر زبان دیگر) باید سروده ی خود شاعر باشد نه اینکه از کسی یا جایی نقل قول (تضمین) کند. مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۹۰
صورت همه مقبول هیولا میدان اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
غریبم در میان محفل خویش
غریبم در میان محفل خویش فردوسی : پادشاهی یزدگرد
بخش ۲
عمر سعد وقاس را با سپاه امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۳۷۹
خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۸۲۷
من آشفته را در راه یاری کار افتاده اسیری لاهیجی : غزلیات
شمارهٔ ۱۴۵
صورت یاربخواب امد و در گوشم گفت مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۲
با عشق کلاه بر کمر دوز خوش است انوری : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵
روی تو به دلبری جهان میگیرد همام تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۵۰
یاد باد آن راحت جان یاد باد فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۹۱
؟عشق توبه شکستیم تا دگر چه شود
روزنهای به رنگ
در شب تردید من ، برگ نگاه ! امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
گزیدهٔ غزل ۴۷۴
عاشق شدم و محرم اینکار ندارم بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۵۵
مرا به باده نه باغ و بهار شد باعث ادیب صابر : رباعیات
شمارهٔ ۳۹
آن مرکب آب مادر خاک پدر حزین لاهیجی : غزلیات
شمارهٔ ۸۸۰
چون خود اگر عشوه گری داشتی یغمای جندقی : غزلیات ناتمام
شمارهٔ ۴۷
گر به می خوردن پیدا نبود دست رسم سید حسن غزنوی : مقطعات
شمارهٔ ۱۸
کین میکشد زمانه ز من آری از ملوک جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۳۱ - مشورت کردن برادران با یکدیگر که چه حیله سازند که یوسف را از پیش پدر دور سازند
چو گردد کشته پنهان ماند این راز امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۳۴۹
وقت آنست که ما رو به خرابان نهیم آرایه های ادبی : آرایه های لفظی
ملمع
آن است که شاعر فارسی زبان یک مصراع یا یک بیت از شعر خود را به زبان دیگری (معمولاً به زبان عربی) بسراید. مثال: سل المصـانع رکباً تهیم فی الغلوب تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی ترجمه: برکه ها و تالاب های بیابان را از شتر سوارانی که سرگشتگان بیابانند بپرس. توجه: در ملمع بیت یا مصراع عربی (هر زبان دیگر) باید سروده ی خود شاعر باشد نه اینکه از کسی یا جایی نقل قول (تضمین) کند. مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۹۰
صورت همه مقبول هیولا میدان اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
غریبم در میان محفل خویش
غریبم در میان محفل خویش فردوسی : پادشاهی یزدگرد
بخش ۲
عمر سعد وقاس را با سپاه امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۳۷۹
خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۸۲۷
من آشفته را در راه یاری کار افتاده اسیری لاهیجی : غزلیات
شمارهٔ ۱۴۵
صورت یاربخواب امد و در گوشم گفت مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۲
با عشق کلاه بر کمر دوز خوش است انوری : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵
روی تو به دلبری جهان میگیرد همام تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۵۰
یاد باد آن راحت جان یاد باد فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۹۱
؟عشق توبه شکستیم تا دگر چه شود
