جستجو در گوهرین

قَدْ اَشْرَقَتِ الدُّنْیا مِنْ نُورِ حُمَیّانا
اَلْبَدْرُ غَدا ساقی وَ الْکَأْسُ ثُرَیّانا
اَلصَّبْوَهُ اِیمانی وَ الْخَلْوَةُ بُسْتانی
وَ الْمَشْجَرُ نَدْمانی وَ الْوَرْدُ مُحَیّانا
مَنْ کانَ لَهُ عِشْقٌ فَالْمَجْلِسُ مَثْواهُ
مَنْ کانَ لَهُ عَقْلٌ اِیّاهُ وَ اِیّانا
مَنْ ضاقَ بِهَ دارٌ اَوْ اَعْطَشَهُ نارٌ
تَهْدیهِ اِلیٰ عَیْنٍ یَسْتَرْجِعُ رَیّانا
مَنْ لَیْسَ لَهُ عَیْنٌ یَسْتَبْصِرُ عَنْ غَیْبٍ
فَلْیَأْتِ عَلیٰ شَوَقٍ فی خِدْمَةِ مَوْلانا
یا دَهْرُ سِویٰ صَدْرٍ شَمْسِ الْحَقِ تَبْریزٍ
هَلْ اَبْصَرَ فی الدُّنْیا اِنْسانُکَ اِنْسانا
طُوبیٰ لَکَ یا مَهْدی قَدْ ذُبْتَ مِنَ الْجُهْدِ
اَعْرَضْتَ عَنِ الصُّورَةِ کَی تُدْرِکَ مَعْنانا
مَنْ کانَ لَهُ هَمٌّ یُفْنیهِ وَ یُرْدیهِ
فَلْیَشْرَبْ وَ لْیَسْکَرْ مِنْ قَهْوَةِ مَوْلانا

تَعالَوْا بِنا نَصْفُوا نُخَلّی التَّدْلُلا
وَ مِنْ لَحْظِکُمْ نُجْلِی الْفُوادَ مِنَ الْجِلا
نَعُودُ اِلی صَفْوِ الرَّحیقِ بِمَجْلِسٍ
تُدارُو بِنَا الکاساتُ تَتْلُو عَلَی الْوِلا
رَحِیقاَ رَقیقاً صافِیاً مُتَلالا
فَنَخْلوا بِها یَوْماً وَ یَوْماً عَلَی الْمَلا
شَراباً اِذا ما یَنْشُرُ الرِّیحُ طیْبَها
تَحِنُّ اِلَیْهَا الْوَحْشُ مِنْ جانِبِ الْفَلا
خَوابِی الْحُمَیْرا اِفْتَحُوها لِعِشْرَةٍ
بِمِفْتاحِ لُقْیاکُمْ لِیَرْخُصَ ما غَلا
یُتابِعُ سُکْرُ الرّاحِ سُکْرَ لِقائِکُمْ
فَیَسْکَرَ مَنْ یَهْوی وَ یَفْنیَ مَنْ قَلا
اُنا شِدُکُمْ بِاللّهِ تَعْفُوْنِ اِنَّنی
لَقَدْ ذُبْتُ بِالْاَشْواقِ وَ الْحُبِّ وَ الْوَلا
لِمَولی تَری فی حُسْنِهِ وَ جَمالِهِ
اَماناً مِنَ الافاتِ وَالمَوْتِ وَالبَلا
سَقَی اللّهُ اَرْضاً شَمْسُ دِینٍ یَدُوسُها
کَلَا اللّهُ تَبْریزاً بِاَحْسَنِ ما کَلا

اَفْدی قَمَرًا لاحَ عَلَیْنا و تَلالا
ما اَحْسَنَهُ رَبِّ تَبارَکْ و تَعالیٰ
قَدْ حَلَّ بِرُوحی فَتَضاعَفْتُ حَیاةً
وَ الْیَوْمَ نَأیٰ عَنّیَ عِزًّا وَ جَلالا
اَدْعُوهُ سِرارًا وَ اُنادیهِ جِهارًا
اَنْ اَبْدَلَنی الصَّبْوَةَ طَیْفًا وَ خَیالا
لَوْ قَطَّعَنی دَهْری لا زِلْتُ اُنادی
کَیْ تَخْتَرِقَ الْحُجْبُ وَ یُرْوینَ وِصالا
لا مَلَّ مِنَ الْعِشْقِ وَ لَوْ مَرَّ قُرُونٌ
حاشاهُ مَلالاً بِیَ حاشایَ مَلالا
اَلْعاشِقُ حُوتٌ وَ هَوَی الْعِشْقِ کَبَحْرٍ
هَلْ مَلَّ اِذا ما سَکَنَ الْحُوتُ زُلالا؟

حَدَأَ الْحادِی صَباحًا بِهَواکُمْ فَأَتَیْنا
صَدَّنا عَنْکُمْ ظِباءٌ حَسَدونا فَاَبَیْنا
وَ تَلاقَیْنا مِلاحًا فی فِناکُمْ خَفِراتٍ
فَتَعاشَقْنا بِغُنْجٍ فَصَبَوْنا وَ سَبَیْنا
عَذَلَ الْعاذِلُ یَوْمًا عَنْ هَواکُمْ ناصِحینا
اَنْ یَخافُوْا عَنْ هَواکُمْ فَسَمِعْنا وَ عَصَیْنا
وَ رَاَیْناکُمْ بُدورًا فی سَماواتِ الْمَعالی
فَاسْتَتَرْنا کَنُجُومٍ بِضِیاکُمْ وَ اهْتَدَیْنا
بَدْرُنا مِثْلُ خَطیبٍ اَمَّنا فی یَوْمِ عیدٍ
فَاصْطَفَفْنا حَوْلَ بَدْرٍ فی صَلٰوهٍ اِقْتَدَیْنا
فَدَهِشْنا مِنْ جَمالِ یُوسُفٍ ثُمَّ اَفَقْنا
فَاِذا کاساتُ راحٍ کَدِماءٍ بِیَدَیْنا
فَبِلا فَمٍّ شَرِبْنا وَ بِلا رُوحٍ سَکِرْنا
فَبِلا رَأْسٍ فَخَرْنا وَ بِلا رِجْلٍ سَرَیْنا
فَبِلا اَنْفٍ شَمِمْنا وَ بِلا عَقْلٍ فَهِمْنا
وَ بِلا شِدْقٍ ضَحِکْنا وَ بِلا عَیْنٍ بَکَیْنا
نَوَّرَ اللّهُ زَمانًا حازَنَا الْوَصْلُ اَمانًا
وَ سَقَی اللّهُ مَکانًا بِحَبیبٍ اِلْتَقَیْنا
وَ شَرِبْنا مِنْ مُدامٍ سَکَرٍ ذاتِ قِوامٍ
فی قُعُودٍ وَ قیامٍ فَظَهَرْنا وَ اخْتَفَیْنا
فَهَزَزْنا غُصْنَ مَجْدٍ فَنَثَرْنا تَمْرَ وَجْدٍ
فَاِذا نَحْنُ سُکاریٰ فَقَطَفْنا وَ اجْتَنَیْنا

طالَما بِتْنا بِلاکُمْ یا کِرامی وَ شْتَنا
یا حَبیبَ الرّوحِ اَیْنَ الْمُلْتَقیٰ اَوْحَشْتَنا
حَبَّذا شَمْسَ الْعُلیٰ مِنْ ساعَةٍ نَوَّرْتَنا
مَرْحَبًا بَدْرَ الدُّجیٰ مِنْ لَیْلَهٍ اَدْهَشْتَنا
لَیْسَ نَبْغی غَیْرَکُمْ قَدْ طالَ ما جَرَّبْتَنا
ما لَنا مَوْلًی سِواکُمْ طالَ ما فَتَّشْتَنا
یا نَسیمَ الصُّبْحِ اِنّی عِنْدَ ما بَشَّرْتَنی
یا خَیالَ الْوَصْلِ رُوحی عِنْدَ ما جَمَّشْتَنا
یا فِراقَ الشَّیْخِ شَمسِ الدّینِ مِنْ تَبْریزِنا
کَمْ تَریٰ فی وَجْهِنا آثارَ ما حَرَّشْتَنا

اَبْصَرَتْ رُوْحی مَلیحًا زُلْزِلَتْ زِلْزالَها
اِنْعَطَش رُوحی فَقُلْتُ وَیْحَ رُوحی مالَها
ذاقَ مِنْ شَعْشاعِ خَمْرِ الْعِشْقِ رُوحی جُرْعَةً
طارَ فی جَوِّ الْهَویٰ وَ اسْتَقْلَعَتْ اَثْقالَها
صارَ رُوحی فی هَواهُ غارِقًا حَتّیٰ دَریٰ
لَوْ تَلَقّاهُ ضَریرٌ تائِهٌ اَحْوالَها
فی هَویٰ مَنْ لَیْسَ فِی الْکَوْنَیْنِ بَدْرٌ مِثْلَهُ
اِنَّ رُوحی فِی الْهَویٰ مَنْ لا تَریٰ اَمْثالَها
لَمْ تَمِلْ رُوحی اِلیٰ مالٍ اِلیٰ اَنْ اَعْشَقَتْ
رامَتِ الْاَمْوالَ کَیْ تَنْثُرْ لَهُ اَمْوالَها
لَمْ تَزَلْ سُفْنُ الْهَویٰ تَجْری بِها مُذْ اَصْبَحَتْ
فی بِحارِ الْعِزِّ وَ الْاِقْبالِ یَوْمًا یا لَها
عَیْنُ رُوحی قَدْ اَصابَتْها فَاَرْدَتْها بِها
حِینَ عَدَّتْ فَضْلَها وَ اسْتَکْثَرَتْ اَعْمالَها
اَفْلَحَتْ مِنْ بَعْدِ هُلْکٍ اِنَّ اَعْوانَ الْهَویٰ
اِعْتَنَوْا فی اَمْرِها اَن خَفَّفُوا اَحْمالَها
آهِ رُوحی مِنْ هَویٰ صَدْرٍ کَبیرٍ فائِقٍ
کُلُّ مَدْحٍ قالَها فیهِ ازْدَرَتْ اَقْوالَها
یَیْأَسُ النَّفْسُ اللِّقاءَ مِنْ وِصالٍ فائِتٍ
حِینَ تَتْلُوْ فی کِتابِ الْغَیْبِ مِنْ اَفْعالِها
حَبَّذا اِحسانُ مَوْلًی عادَ رَوْحًا اِذْ نَفَثْ
ناوَلَتْها شَرْبَةً صَفّیٰ لَها اَحْوالَها
اِنَّ رُوْحی تَقْشَعُ اللُّقْیاتِ فِی الْماضی مَدًا
ثُمَّ لا تُبْصِرْ مَضیٰ اِذْ تَفْکَرُ اسْتِقْبالَها
اِخْتَفَی الْعِشْقُ الثَّقیلُ فی ضَمیری دُرَّةً
اِنَّ رُوحی اَثْقَلَتْ مِنْ دُرَّةٍ قَدْ شالَها
مِثْلَهُ اِنْ اَثْقَلَ الْیَوْمَ الْمَخاضُ حُرَّةً
اَوْقَعَتْها فی رَدیٰ لَمْ تُغْنِها اَحْجالُها
غَیْرَ اَنَّ سَیِّدًا جادَتْ لَها اَلْطافُهُ
اِنَّ رُوحی رَبْوَةٌ وَ اسْتَنْزَلَتْ اَطْلالُها
سَیِّدًا مَوْلًی عَزیزًا کامِلًا فی اَمْرِهِ
شَمْسَ دینٍ مالِکٍ اَوْفَتْ لَها آمالُها
صادَفَ الْمَوْلیٰ بِروحی وَهْیَ فی ذاکَ الرَّدیٰ
مِنْ زَمانٍ اَکْرَمَتْهُ ما رَأَتْ اِذْلالَها
جاءَ مِنْ تَبریزِ سِرْبالٌ نَسیجٌ بِالْهَویٰ
اِکْتَسَتْ رُوحی صَباحًا اَنْزَعَتْ سِرْبالَها
قالَتِ الرُّوحُ افْتِخارًا اِصْطَفانا فَضْلُهُ
ثُمَّ غارَتْ بَعْدَ حینٍ مِنْ مَقالٍ نالَها

سَبَقَ الْجِدُّ اِلَیْنا نَزَلَ الْحُبُّ عَلَیْنا
سَکَنَ الْعِشْقُ لَدَیْنا فَسَکَنّا وَ ثَوَیْنا
زَمَنُ الصَّحْوِ نَدامَهْ زَمَنُ السُّکْرِ کَرامَهْ
خَطَرُ الْعِشْقِ سَلامَهْ فَفُتِنّا وَ فَنَیْنا
فَسَقانا وَ سَبانا وَ کَلانا وَ رَعانا
وَ مِنَ الْغَیبِ اَتانا فَدَعانا وَ اَتَیْنا
فَوَجَدْناهُ رَفیقًا وَ مَناصًا وَ طَریقًا
وَ شَرابًا وَ رَحیقًا فَسَقانا وَ سَقَیْنا
صَدَقَ الْعِشْقُ مَقالًا کَرَمُ الْغَیْبِ تَوالیٰ
وَ مِنَ الْخُلْفِ تَعالیٰ فَوَفانا وَ وَفَیْنا
مَلَأَ الطّارِقُ کاسًا طَرَدَ الْکاسُ نُعاسًا
مَهَّدَ السُّکْرُ اَساسًا وَ عَلیٰ ذاکَ بَنَیْنا
فَرَأَیْنا خَفِراتٍ وَ مَغانٍ حَسَناتٍ
سُرُجًا فی ظُلُماتٍ فَدُهِشْنا وَ هَوَیْنا
فَاِلَیْهِنَّ نَظَرْنا فَشَکَرْنا وَ سَکِرْنا
وَ مِنَ السُّکْرِ عَبَرْنا کَفَتِ الْعَبْرَةُ زَیْنا
فَرَجَعْنا بِیَسارٍ وَ رُبًّی ذاتِ قَرارٍ
وَ حَکَیْنا لِمُشاةٍ وَ شَهِدْنا وَ اَلَیْنا

اَنَا لا اُقْسِمُ اِلّا بِرِجالٍ صَدَقُونا
اَنَا لا اَعْشَقُ اِلّا بِمِلاحٍ عَشِقُونا
فَصَبَوْا ثُمَّ صَبَیْنا فَاَتَوْا ثُمَّ اَتَیْنا
لَهُمُ الْفَضْلُ عَلَیْنا، لِمَ؟ مِمّا سَبَقُونا
فَفَتَحْنا حَدَقاتٍ وَ غَنِمْنا صَدَقاتٍ
وَ سَرَقْنا سَرَقاتٍ فَاِذا هُمْ سَرَقُونا
فَظَفِرْنا بِقُلوبٍ وَ عَلِمْنا بِغُیُوبٍ
فَسَقَی اللّهُ وَ سُقْیًا لِعُیونٍ رَمَقُونا
لَحِقَ الْفَضْلُ، وَ اِلّا لَهُتِکْنا وَ هَلَکْنا
فَفَرَرْنا وَ نَفِرْنا فَاِذا هُمْ لَحِقُونا
اَنَا، لَوْلایَ اُحاذِرْ سَخَطَ اللّهِ، لَقُلْتُ
رَمَقَ الْعَیْنُ لِزامًا خَلَقُونا خَلَقُونا
فَتَعَرَّضْ لِشُمُوسٍ مُکِّنَتْ تَحْتَ نُفُوسٍ
وَ سَقَوْنا بِکُؤُوسٍ رَزَقُونا رَزَقُونا

اَخیْ رَاَیْتَ جَمالا سَبَا الْقُلُوبَ سَبا؟
وَ هَلْ اَتیکَ حَدیثُ جَلَا الْعُقُول جَلا؟
اَلَسْتَ مَنْ یَتَمَنَّی الْخُلُودَ فی طَرَب؟
اَلَا انْتبِهْ وَ تَیَقَّظْ فَقَدْ اَتاکَ اَتی
یُقِرُّ عَیْنَکَ بَدْر وَ فی جُبَیْنتِهِ
سَعادَه وَ مَرام وَ عِزَّه وَ سَنا
وَ سَکْرَه لِفُوادیَ مِنْ شَمائِلِهِ
کَاَنَّها مَلاَتْ کاسَنا وَ اَسْقَتْنا
عَجائِبُ ظَهَرَتْ بَیْنَ صَفْوِ غُرَّتِهِ
تَلالاتْ لِسَناهُ بِمُهْجَتی وَ صَفا

یا مَنْ بَنا قَصْرَ الْکَمالِ مُشَیَّدا
لا زالَ سَعْدا بِالسُّعُودِ مُوَیَّدا
هَزَّ الْقُلُوبَ وَ رَدَّها بِصُدُودِهِ
فَغَدا دِماءُ العاشِقینَ مُبَدَّدا
یا ساکِنَینَ مَحالَ الْعِشْقِ فی قَلَق
تَظُنُّونَ اَنَّ الْعِشْقَ یَتْرُکُکُم سُدی
لا وَ الَّذی حازَ المَلاحَهَ وَ الْبَها
وَ لَمْ یُبْقِ لِلْعُشّاقِ حَیْلا وَ لا یَدا
وَ ذلِکَ شَمْسُ الدّینِ مَوْلی وَ سَیِّدا
وَ تَبْریزُ مِنْهُ کَالْفَرادیسِ قَدْ غَدا

وَرَدَ الْبَشیرُ مُبَشِّرا بِبَشارَه
اَحْیَی الْفُوادَ عَشیَه بِوُرُودِها
فَکَاَنَّ اَرْضا نَوَّرَتْ بِرَبیعِها
فَکَاَنَّ شَمْسا اَشْرَقَتْ بِخُدُودِها
یا طاعِنی فی صَبْوتی وَ تَهَتُّکی
اُنْظُرْ اِلی نارِ الهَوی وَ وُقُودِها

یا کالِمینا، یا حاکِمینا
یا مالِکینا، لا تَظْلِمُونا
یا ذَا الْفَضائِل، زُهْرَ الشَّمائِل
سَیْفَ الدَّلائِل، لا تَظْلِمُونا
یا نِعْمَ ساقی، حُلْوَ التَّلاقی
مُرَّ الْفِراقِ، لا تَظْلمونا
فی القلب بارق مثل الطوارق
بین الْمَشارِقِ، لا تَظْلِمُونا
نادَی الْمُنادی، فی کُلِّ وادِی
لا بِالعِنادِ، لا تَظْلِمُونا
اَفْدیکَ رُوحی، عِنْدَ الصَّبُوحِ
یا ذَا الْفُتُوحِ، لا تَظْلِمُونا
هذا فُوادی، فِی الْعِشْقِ بادی
فی الحب عادی لا تَظْلِمُونا
اِسْمَعْ کَلامی، نَوْمی حَرامی
عِنْدَ الْکِرامِ، لا تَظْلِمُونا
عِشقی حِصانی، نَحْوَ الْمَعانی
هذا کَفانی، لا تَظْلِمُونا
الْعِشْقُ حالُ، مُلْکُ وَ مالُ
نَوْمی مُحالُ، لا تَظْلِمُونا

بی‌یار مَهِل ما را، بی‌یار مَخُسب امشب
زِنْهار مَخور با ما، زِنْهار مَخُسب امشب
امشب زِ خود اَفْزونیم، در عشقْ دِگَرگونیم
این بار بِبین چونیم، این بار مَخُسب امشب
ای طوقِ هوایِ تو اَنْدَر همه گَردن‌ها
ما را همه شب تنها مَگْذار مَخُسب امشب
صیدیم به شَستِ غَم، شوریده و مَستِ غَم
ما را تو به دستِ غَم مَسْپار مَخُسب امشب
ای سَروْ گُلِستان را، وِیْ ماهْ شَبِستان را
این ماه پَرَستان را، مازار مَخُسب امشب

ای خوابْ به جانِ تو زحمت بِبَری امشب
وَزْ بَهرِ خدا زین جا اَنْدرگُذَری اِمشَب
هر جا که بِپریّ تو ویران شود آن مجلس
ای خواب در این مجلس تا درنپری امشب
امشب به جمال او پرورده شود دیده
ای چشم ز بی‌خوابی تا غم نخوری امشب
و اللیل اذا یَغشی ای خواب برو حاشا
تا از دل بیداران صد تُحفه بری امشب
گَرْ خَلق همه خُفتند ای دل تو بِحَمداللّه
گَر دوش نمی‌خُفتی اِمشَب بَتَری امشب
با ماه که هَمْخُویمْ تا روزْ سُخَن گویم
کای مونس مُشتاقانْ صاحب نَظَری امشب
شد ماهْ گواهِ مَنْ اِستاره سِپاه من
وَزْ ناوک استاره اِی مَه سِپَری امشب

زان شاهد شِکَّرلَبْ زان ساقیِ خوش مذهب
جانْ مَست شد و قالبْ ای دوست مَخُسب امشب
زان نورْ همه عالم هر شیوه هَمی‌نالم
تا بشنود اَحوالَمْ ای دوست مَخُسب امشب
گاهی به پریشانی گاهی به پشیمانی
زین عِیش هَمی‌مانی ای دوست مَخُسب امشب
یک روزْ تو گَرْ خواری یک روز تو مُرداری
از ما چه خبر داری ای دوست مَخُسب امشب
بیرون شو از این هَر دو بیگانه شو ای مردو
قم قد ضحک الورد ای دوست مَخُسب امشب
از هِجرِ تو پرهیزم در عشق تو برخیزم
شَمسُ الحق تَبریزم ای دوست مَخُسب امشب

اَلا ای رویِ تو صد ماه و مهتاب
مَگو شب گشت و بی‌گَهْ گشت، بِشْتاب
مرا در سایه‌اَت ای کعبه جان
به هر مَسجد زِ خورشید است مِحْراب
غَلَط گفتم، که اَنْدَر مسجدِ ما
بُرونِ دَر بُوَد خورشیدْ بَوّاب
از این هفت آسیا ما نان نَجوییم
نَنوشیم آبْ ما زین سَبزدولاب
مُسَبِّب اوست اَسبابِ جهان را
چه باشد تار و پودِ لافِ اَسباب؟
زِ مَستی در هزاران چَه فُتادیم
بُرونْ‌مان می‌کَشَد عشقش به قُلّاب
چه رونَق دارد از تو مَجْلِسِ جان
زِهی چَشم و چراغ و جانِ اَصْحاب
بِخَندد باغِ دل زان سَروِ مُقْبِل
بِجوشَد خونِ ما زین شاخِ عُنّاب
فُتوح اَنْدَر فُتوح اَنْدَر فُتوحی
توی مِفْتاح و حَقْ فَتّاحِ اَبْواب
زِ نَفْط اندازِ عشقِ آتشینَت
زمین و آسْمان لَرزان چو سیماب
بَرِ مَستانَش آید مِیْ به دَعوی
خَلَق گردد بِرانَنْدَش به مِضْراب
خَمُش کُن، خَتْم کُن، ای دل چو دیدی
که آن خوبی نمی‌گُنجَد در اَلْقاب

مَخُسب ای یارِ مِهْمان دار امشب
که تو روحیّ و ما بیمار امشب
بُرون کُن خواب را از چَشمِ اسرار
که تا پیدا شود اسرار امشب
اگر تو مُشتری‌یی گِردِ مَهْ گَرد
به گِردِ گُنبَدِ دَوّار امشب
شکارِ نَشرِ طایر را به گَردون
چو جانِ جعفری طَیّار امشب
تو را حَق داد صَیقل تا زُدایی
زِ هَجْر (این) اَزْرَقِ زَنْگار امشب
بِحَمْدِاللّهْ که خَلْقان جُمله خُفتَند
و من با خالِقَم بر کار امشب
زِهی کَرّ و فَر و اِقْبالِ بیدار
که حَقْ بیدار و ما بیدار امشب
اگر چَشمَم بِخُسبَد تا سَحَرگَهْ
زِ چَشمِ خود شَوَم بیزار امشب
اگر بازار خالی شُد تو بِنْگر
به راهِ کَهکَشانْ بازار امشب
شبِ ما روزِ آن اِسْتارگان است
که دَرتابید در دیدار امشب
اَسَد بر ثَوْر بَرتازَد به جمله
عُطارِد بَرنَهَد دَستار امشب
زُحَل پنهان بِکارَد تُخمِ فِتْنه
بریزد مُشتری دینار امشب
خَمُش کردم، زبان بَستم، ولیکن
مَنَم گویایِ بی‌گُفتار امشب

ای در غَمِ تو به سوز و یارَب
بِگْریسته آسْمان همه شب
گَر چَرخ بِگریَد و بِخَندد
آن جَذبه خاک باشد اَغلَب
از بس که بریخت اشک بر خاک
شُد خاکْ زِ اشکِ او مُطَیِّب
از گریه آسْمان دَرآمَد
صد باغ به خنده مُذَهَّب
من بودم و چَرخْ دوش گِریان
او را و مرا یکی‌ست مَذهَب
از گریه آسْمان چه رویَد؟
گُل‌ها و بنفشه مُرَطَّب
وَزْ گریه عاشقان چه روید؟
صد مِهْر درونِ آن شِکَرلب
آن، چَشم به گریه می‌فَشارَد
تا بِفْشارَد نِگار غَبْغَب
این گریه ابر و خنده خاک
از بَهرِ من و تو شُد مُرکَّب
وین گریه ما و خنده ما
از بَهرِ نتیجه شُد مُرتَّب
خاموش کُن و نِظاره می‌کُن
اَنْدَر طَلَبِ جهان و مَطْلَب

کو همه لُطف که در رویِ تو دیدم همه شب؟
وان حَدیثِ چو شِکَر، کَزْ تو شَنیدم همه شب؟
گر چه از شمعِ تو می‌سوخت چو پروانه دِلَم
گِردِ شمعِ رُخِ خوب تو پَریدم همه شب
شب به پیشِ رُخِ چون ماهِ تو چادر می‌بَست
من چو مَهْ چادرِ شب می‌بِدَریدم همه شب
جانْ زِ ذوقِ تو چو گُربه لبِ خود می‌لیسَد
من چو طِفْلان سَرِ اَنگُشت گَزیدم همه شب
سینه چون خانه زنبور پُر از مَشْغَله بود
کَزْ تو ای کانِ عَسَل، شَهْدْ کَشیدم همه شب
دامِ شب آمد جان‌هایِ خَلایِق بِرُبود
چون دلِ مُرغ دَران دامْ طَپیدم همه شب
آن کِه جان‌ها چو کبوتر همه در حُکْم وِی‌اَند
اَنْدَر آن دامْ مَر او را طَلَبیدم هَمه شب

در هوایَت بی‌قَرارم روز و شب
سَر زِ پایَت بَرندارم روز و شب
روز و شب را هَمچو خود مَجنون کُنم
روز و شب را کِی گُذارم روز و شب
جان و دل از عاشقان می‌خواستند
جان و دل را می‌سِپارم روز و شب
تا نیابم آن چه در مَغزِ من است
یک زمانی سَر نَخارم روز و شب
تا که عشقَت مُطربی آغاز کرد
گاه چَنْگَم، گاه تارم روز و شب
می‌زَنی تو زَخْمه و بَر می‌رَوَد
تا به گَردونْ زیر و زارم روز و شب
ساقی‌یی کردی بَشَر را چِلْ صَبوح
زان خَمیر اَنْدَر خُمارم روز و شب
ای مِهارِ عاشقانْ در دستِ تو
در میانِ این قَطارم روز و شب
می‌کَشَم مَستانه بارت بی‌خَبَر
همچو اُشْتُر زیرِ بارم روز و شب
تا بِنَگْشایی به قَنْدت روزه‌ام
تا قیامَت روزه دارم روز و شب
چون زِ خوانِ فَضلْ روزه بِشْکَنَم
عید باشد روزگارم روز و شب
جانِ روز و جانِ شبْ ای جانِ تو
اِنْتِظارم، اِنْتِظارم روز و شب
تا به سالی نیستم موقوفِ عید
با مَهِ تو عیدوارم روز و شب
زان شبی که وَعده کردی روزِ وَصل
روز و شب را می‌شُمارم روز و شب
بس که کِشتِ مِهرِ جانم تشنه است
زَ ابْرِ دیده اشک بارم روز و شب