جستجو در گوهرین

خُنُک آن کَس که چو ما شُد هَمِگی لُطف و رضا شُد
زِ جَفا رَسْت و زِ غُصّه همه شادیّ و وَفا شُد
زِ طَرَب چون طَرَبون شُد خِرَد از باده زَبون شُد
گِروِ عشق و جُنون شُد گُهَرِ بَحْرِ صَفا شُد
مَهْ و خورشیدْ نَظَر شُد که ازو خاکْ چو زَر شُد
به کَرَمْ بَحرِ گُهَر شُد به رَوِشْ بادِ صَبا شُد
چو شَهِ عشقْ کَشیدش زِ همه خَلْق بُریدَش
نَظَرِ عشقْ گُزیدَش همه حاجاتْ رَوا شُد
به سَفَر چون مَهِ گَردونْ به شبِ چارده پُر شُد
به نَظَرهایِ الهی به یکی لحظه کجا شُد
چو زمین بودْ فَلَک شُد هَمِگی حُسن و نَمَک شُد
بَشَری بودْ مَلَک شُد مگسی بودْ هُما شُد

صَنَما جَفا رها کُن کَرَم این رَوا ندارد
بِنِگَر به سویِ دَردی که زِ کَس دَوا ندارد
زِ فَلَک فُتاد طَشْتَم به مُحیطْ غَرقه گشتم
به درونِ بَحْر جُز تو دِلَم آشنا ندارد
زِ صَبا هَمی‌رَسیدم خَبَری که می‌پَزیدم
زِ غَمَت کُنون دلِ من خَبَر از صَبا ندارد
به رُخانِ چون زَرِ من به بَرِ چو سیمِ خامَت
به زَر او رُبوده شُد که چو تو دِلْرُبا ندارد
هَله ساقیا سَبُک­تَر زِ درون بِبَند آن دَر
تو بگو به هر کِه آید که سَرِ شما ندارد
همه عُمر این چُنین دَمْ نَبُده‌­ست شاد و خُرَّم
به حَقِ وَفایِ یاری که دِلَش وَفا ندارد
بِهْ ازین چه شادمانی که تو جانی و جهانی؟
چه غم است عاشقان را که جهانْ بَقا ندارد؟
بِرَویم مَست امشب به وُثاقِ آن شِکَرلب
چه زِ جامه کَن گُریزد چو کسی قَبا ندارد؟
به چه روزِ وَصلِ دِلْبَر همه خاک می‌شود زَر؟
اگر آن جَمال و مَنْظَر فَرِ کیمیا ندارد
به چه چَشم‌هایِ کودَن شود از نِگارْ روشن؟
اگر آن غُبارِ کویَش سِرِ توتیا ندارد
هَله من خَموش کردم بِرَسان دُعا و خِدمَت
چه کُند کسی که در کَفْ به جُز از دُعا ندارد؟

همه را بیازمودم زِ تو خوش تَرَم نَیامَد
چو فرو شُدم به دریا چو تو گوهرم نَیامَد
سَرِ خُنْب‌ها گُشادم زِ هزار خُم چَشیدم
چو شرابِ سَرکَشِ تو به لب و سَرَم نَیامَد
چه عَجَب که در دلِ من گُل و یاسَمَن بِخَندد؟
که سَمَن بَریْ لَطیفی چو تو در بَرَم نَیامَد
زِ پِی­اَت مُرادِ خود را دو سه روز تَرک کردم
چه مُراد مانْد زان پَس که مُیَسَّرَم نَیامَد؟
دو سه روز شاهی­اَت را چو شُدم غُلام و چاکر
به جهان نَمانْد شاهی که چو چاکرم نَیامَد
خِرَدم بِگُفت بَرپَر زِ مُسافرانِ گَردون
چه شِکَسته پا نِشینی که مُسافرم نَیامَد؟
چو پَرید سویِ بامَت زِ تَنَم کبوترِ دل
به فَغان شُدم چو بُلبُل که کبوترم نَیامَد
چو پیِ کبوترِ دلْ به هوا شُدم چو بازان
چه هُمایْ مانْد و عَنْقا که بَرابَرم نَیامَد؟
بُرو ای تَنِ پَریشان تو و آن دلِ پشیمان
که زِ هر دو تا نَرَستَم دلِ دیگرم نَیامَد

صَنَما سپاهِ عشقت به حِصارِ دلْ دَر آمد
بِگُذَر بدین حوالی که جهانْ به هم بَر آمد
به دو چَشمِ نَرگسینَت به دو لَعْلِ شِکَّرینَت
به دو زُلْفِ عَنْبَرینَت که کَسادِ عَنْبَر آمد
به پَلَنگِ عِزَّتِ تو به نَهنگِ غَیرتِ تو
به خَدَنگِ غَمْزهٔ تو که هزار لشکر آمد
به حَقِ دلِ لَطیفی خوش و مُقْبِل و ظَریفی
که بَرو وظیفهٔ تو اَبَدا مُقَرَّر آمد
که خَلیلِ حَق که دستش همه سال بُت شِکَستی
به خیالْ خانهٔ تو شب و روز بُتگَر آمد
تو مَپُرس حالِ مَجنون که زِ دست رفت لیلی
تو مَپُرس حالِ آزَر که خَلیلْ آزَر آمد
به جهانیان نِمایَد تَنِ مُرده زنده کردن
چو مَسیحِ خوبیِ تو سویِ گورِ عازر آمد
چه خوش است داغِ عشقَت که زِ داغِ عشقْ هر جان
زِ خَراج و عُشْر و سُخره اَبَدا مُحَرَّر آمد
به سوارِ روحْ بِنْگَر مَنِگَر به گَردِ قالَب
که غُبار از سَواری حَسَن و مُنَوَّر آمد
زِ حِجابِ گِل دِلا تو به جهانْ نِظاره­یی کُن
که پَسِ گِلِ مُشَبَّک دو هزار مَنْظَر آمد
دو سه بیت مانْد باقی تو بگو که از تو خوش تَر
که زِ ابرِ مَنْطِقِ تو دل و سینه اَخْضَر آمد

سَحَری چو شاهِ خوبان به وُثاقِ ما درآمد
به مِثالِ ساقیانْ او به سَبو و ساغَر آمد
نه سَبویِ او بِدیدم نه زِ ساغَرَش چَشیدم
که هزار موجِ باده به دِماغِ من بَر آمد
بِگُشاد این دِماغَم پَر و بالِ بی‌نِهایَت
که به آفتاب مانَد که به ماه و اَخْتَر آمد
به مُبارکیّ و شادی چو جَمالِ او بِدیدَم
زِ جَمالِ او دو دیده زِ دو کَوْن بَرتَر آمد

عاشقانْ بر دَرَت از اشکْ چو باران کارند
خوش به هر قَطْره دو صد گوهرِ جان بَردارند
همه از کار از آن رویْ مُعَطَّل شُده اند
چو از آن سَر نِگَری مویْ به مو در کارند
گَرچه بی‌دست و دَهانَند درختانِ چَمَن
لیکْ سَرسَبز و فَزایَنده و دُردی خوارند
صد هزارند وَلیکِن همه یک نور شوند
شمع‌ها یک صِفَتَند اَرْ به عَدَد بسیارند
نورهاشان به هم اَنْدَر شُده بی‌حَدّ و قیاس
چون بَرآیَد مَهِ تو جُمله به تو بِسْپارند
چَشم‌هاشان همه وامانده در بَحرِ مُحیط
لب فروبَسته از آن موجْ که در سَر دارند
ای بَسا جانِ سُلَیمانِ نَهانْ هَمچو پَری
که به لشکرگَهِشانْ مور نمی‌آزارند
هست اَنْدَر پَسِ دلْ واقِف ازین جاسوسی
کو بگوید همه اسرار گَرَش بِفْشارند
بی کلیدی­ست که چون حَلْقه زِ دَر بیرونند
وَرْنه هر جُزو از آن نَقْدهٔ کُل اَنْبارند
این بَدَن تَختِ شَهْ و چار طَبایعْ پایش
تاجْدارانِ فَلَک تَختْ به تو نگْذارند
شَمسِ تبریز اگر تاجِ بَقا می‌بَخْشَد
دل و جان را تو بشارت دِهْ اگر بیدارند

از دِلَم صورتِ آن خوبِ خُتَن می‌نَرَوَد
چاشْنیِّ شِکَرِ او زِ دَهَن می‌نَرَوَد
بِاللَّهْ اَرْ شور کُنم هر نَفَسی عیب مَکُن
گَر بِرَفت از دلِ تو از دلِ من می‌نَرَوَد
بوالْحَسَن گفت حَسَن را که ازین خانه بُرو
بوالْحَسَن نیز دَرافتاد و حَسَن می‌نَرَوَد
جانِ پروانهٔ مِسکینْ زِ پِیِ شُعلهٔ شمع
تا نَسوزد پَر و بالَش زِ لَگَن می‌نَرَوَد
همه مُرغانِ چَمَن هر طَرَفی می‌پَرَّند
بُلبُل از واسطهٔ گُلْ زِ چَمَن می‌نَرَوَد
مُرغِ جانْ هر نَفَسی بال گُشایَد که پَرَد
وَزْ امیدِ نَظَرِ دوست زِ تَن می‌نَرَوَد
زن زِ شوهر بِبُرَد چون به تو آسیب زَنَد
مَرد چون رویِ تو بیند سویِ زن می‌نَرَوَد
جانِ مَنْصور چو در عشقِ تواَش دار زدند
در رَسَن کرد سَرِ خود زِ رَسَن می‌نَرَوَد
جانْ اَدیم و تو سُهیلیّ و هوایِ تو یَمَن
از پِیِ تَربیتِ تو زِ یَمَن می‌نَرَوَد
چون خیالِ شِکَنِ زُلفِ تو در دل دارم
این شِکَسته دِلَم از عشقِ شِکَن می‌نَرَوَد
گَر سَبو بِشْکَند آن آبِ سَبو کِی شِکَنَد؟
جانِ عاشق به سویِ گور و کَفَن می‌نَرَوَد
حیله‌ها دانَم و تَلْبیسَک و کَژْبازی­ها
جانْ زِ شَرمِ تو به تَلْبیس و به فَن می‌نَرَوَد

همه خُفْتند و من دلْ شُده را خواب نَبُرد
همه شب دیدهٔ من بر فَلَک اِسْتاره شِمُرد
خوابم از دیده چُنان رفت که هرگز نایَد
خوابِ من زَهْرِ فِراقِ تو بنوشید و بِمُرد
چه شود گَر زِ مُلاقاتْ دَوایی سازی
خسته­یی را که دل و دیده به دستِ تو سِپُرد؟
نه به یک بار نَشایَد دَرِ اِحْسانْ بَستن
صافی اَرْ می‌نَدَهی کم زِ یکی جُرعهٔ دُرد؟
همه انواعِ خوشیْ حَق به یکی حُجْره نَهاد
هیچ کَس بی‌تو در آن حُجْره رَهِ راست نَبُرد
گَر شُدم خاکِ رَهِ عشقْ مرا خُرد مَبین
آن کِه کوبَد دَرِ وَصلِ تو کجا باشد خُرد؟
آستینَم زِ گُهَرهایِ نَهانی پُردار
آستینی که بَسی اشک ازین دیده سِتُرد
شِحْنهٔ عشقْ چو اَفْشُرد کسی را شبِ تار
ماهَت اَنْدَر بَرِ سیمینْش به رَحْمَت بِفَشُرد
دلِ آواره اگر از کَرَمَت باز آید
قِصّهٔ شب بُوَد و قُرصِ مَهْ و اُشْتُر و کُرد
این جَمادات زِ آغاز نه آبی بودند؟
سَردسیر است جهان آمد و یک یک بِفَسُرد
خونِ ما در تَنِ ما آبِ حَیات است و خوش است
چون بُرون آید از جایْ بِبینَش همه اُرْد
مَفْسُران آبِ سُخَن را و از آن چَشمه مَیار
تا وِیْ اَطْلَس بُوَد آن سوی و دَرین جانِب بُرد

بر سَرِ آتشِ تو سوختم و دود نکرد
آبْ بر آتشِ تو ریختم و سود نکرد
آزْمودم دلِ خود را به هزارانْ شیوه
هیچ چیزش به جُز از وَصلِ تو خُشنود نکرد
آنچه از عشق کَشید این دلِ من کُهْ نکَشید
وآنچه در آتش کرد این دلِ منْ عود نکرد
گفتم این بنده نه در عشقْ گِرو کرد دلی؟
گفت دِلْبَر که بلی کرد ولی زود نکرد
آه دیدی که چه کرده­ست مرا آن تَقصیر؟
آنچه پَشِّه به دِماغ و سَرِ نَمْرود نکرد
گرچه آن لَعْلِ لَبَت عیسیِ رَنْجوران است
دلِ رَنْجورِ مرا چارهٔ بِهْبود نکرد
جانَم از غَمْزهٔ تیراَفکَنِ تو خسته نشُد
زان که جُز زُلْفِ خوشَت را زِرِه و خود نکرد
نَمَک و حُسنِ جَمالِ تو که رَشکِ چَمَن است
در جهان جُز جِگَرِ بَنده نَمَک سود نکرد
هین خَمْش باش که گنجی­ست غَمِ یار وَلیک
وَصْفِ آن گنجْ جُز این رویِ زَرْاَنْدود نکرد

در دِلَم چون غَمَت ای سَروِ رَوان بَرخیزد
هَمچو سَروْ این تَنِ من بی‌دل و جان بَرخیزد
من گُمانَم تو عِیان پیشِ تو من مَحْو بِهْ‌اَم
چون عِیان جِلْوه کُند چهره گُمان بَرخیزد
چون رَسَد سَنْجَقِ تو در سِتَمِسْتانِ جهان
ظُلْم کوتَه شود و کوچ و قَلان بَرخیزد
بر حِصارِ فَلَک اَرْ خوبیِ تو حَمله بَرَد
از مُقیمانِ فَلَک بانگِ اَمان بَرخیزد
بُگْذر از باغِ جهانْ یک سَحَر ای رَشکِ بهار
تا زِ گُلْزار چَمَنْ رَسمِ خَزان بَرخیزد
پُشتِ اَفْلاک خَمیده­ست ازین بارِ گِران
زِ سَبُک روحیِ تو بارِ گِران بَرخیزد
من چو از تیرِ تواَم بال و پَرَم دِهْ بِپَران
خوش پَرَد تیرْ زمانی که کَمان بَرخیزد
رَمِه خُفته­ست و هَمی‌گردد گُرگ از چپ و راست
سگِ ما بانگ زَنَد تا که شَبان بَرخیزد
هین خَمُش دلْ پنهان است چو رَگْ زیرِ زبان
آشکارا شود آن رَگْ چو زبان بَرخیزد
این مُجاباتِ مُجیر است در آن قِطعه که گفت
بر سَرِ کویِ تو عقل از سَرِ جان بَرخیزد

ای دَریغا که حَریفان همه سَر بِنْهادند
بادهٔ عشق عَمَل کرد و همه افتادند
همه را از تَبِشِ عشقْ قَبا تَنگ آمد
کُلَه از سَر بِنَهادند و کَمَر بُگْشادند
این همه عَربَده و تُندی و ناسازی چیست؟
نه همه هم‌رَهْ و هم قافله و هم‌زادند؟
ساقیا دستِ من و دامَنِ تو مَخْمورم
تو بِدِه دادِ دلِ من دِگَران بیدادند
من عمارت نَپَذیرم که خَرابَم کردی
ای خراب از میِ تو هر کِه دَرین بُنیادند
ای خدا رَحْم کُن آن را که مرا رَحْم نکرد
به صِفاتِ تو که در کُشتنِ من اُستادند
بی­خودم کُن که از آن حالَتَم آزادی­هاست
بَندهٔ آن نَفَرَم کَزْ خودِ خود آزادند
دختران دارم چون ماهْ پَسِ پَردهٔ دل
ماه رویانِ سَماوات مرا دامادند
دخترانم چو شِکَر سَرتاسَر شیرینند
خُسروانِ فَلَک اَنْدَر پِیِ­شان فرهادند
چون همه بازِ‌نَظَر از جُزِ شَهْ دوخته‌اند
گِردِ مُردار نگردند نه ایشان خادَند
همه لب بر لبِ معشوق چو نِی نالانند
دل ندارند و عَجَب این که همه دِلْشادند
گَر فقیرند همه شیردل و زَربَخش‌اَند
این فقیرانِ تَراشیده همه خَرّادند
خود از آن کَس که تَراشیده تو را زو بِتَراش
دِگَران حیله گَر و ظالم و بی‌فریادند
رو تُرُش کرده چرایی که خریدارم نیست
عاشقانند تو را مُنْتَظِرِ میعادند
تَنْ زدم لیک دِلَم نَعْره زَنان می‌گوید
بادهٔ عشقِ تو خواهم که دِگَرها بادند
شَمسِ تبریز به نورِ تو که ذَرّاتِ وجود
همه در عشقِ تو موم­‌اَند اگر پولادند

عید بُگْذشت و همه خَلْق سویِ کار شُدند
زیرکان از پِیِ سَرمایه به بازار شُدند
عاشقان را چو همه پیشه و بازارْ تویی
عاشقان از جُزِ بازارِ تو بیزار شُدند
سُفَها سویِ مَجالِس گِروِ فَرْج و گِلو
فُقَها سویِ مدارسْ پِیِ تکرار شُدند
همه از سِلْسِلهٔ عشقِ تو دیوانه شُدند
همه از نَرگسِ مَخْمورِ تو خَمّار شُدند
دست و پاشان تو شِکَستی چو نه پا مانْد و نه دست
پَر گُشادند و همه جعفرِ طَیّار شُدند
صَدَقاتِ شَهِ ما حِصّهٔ درویشان است
عاشقانْ حِصّه بَرِ آن رُخ و رُخسار شُدند
ما چو خورشیدپَرَستان همه صَحرا کوبیم
سایه جویانْ چو زَنانْ در پَسِ دیوار شُدند
تو که در سایهٔ مَخلوقی و او دیواری­ست
وَرْنَه زآسیبِ اَجَل چون همه مُردار شُدند؟
جانْ چه کار آید اگر پیشِ تو قُربان نشود؟
جانْ کُنون شُد که چو منصور سویِ دار شُدند
همه سوگند بِخورده که دِگَر دَم نزنند
مَست گشتند صَبوحی سویِ گفتار شُدند

ما نه زان مُحْتَشَمانیم که ساغَر گیرند
وَ نه زان مُفْلِسکان که بُزِ لاغَر گیرند
ما از آن سوختگانیم که از لَذَّتِ سوز
آبِ حیوان بِهِلَنْد و پِیِ آذر گیرند
چو مَهْ از روزَنِ هر خانه که اَنْدَر تابیم
از ضیا شب صِفَتانْ جُمله رَهِ دَر گیرند
ناامیدان که فَلَک ساغَرِ ایشان بِشِکَست
چو بِبینَند رُخِ ما طَرَب از سَر گیرند
آن کِه زین جُرعه کَشَد جُمله جهانش نکُشَد
مَگَر او را به گِلیمْ از بَرِ ما بَر گیرند
هر کِه او گرم شُد این جا نشود غِرّهٔ کَس
اَگَرَش سَرد مِزاجانْ همه در زَر گیرند
دَر فروبَند و بِدِه باده که آن وَقت رَسید
زَردْرویانِ تو را که میِ اَحْمَر گیرند
به یکی دست میِ خالصِ ایمان نوشَند
به یکی دستِ دِگَر پَرچَمِ کافَر گیرند
آبْ ماییم به هر جا که بِگَردد چَرخی
عودْ ماییم به هر سور که مِجْمَر گیرند
پَسِ این پَردهٔ اَزْرَق صَنَمیْ مَهْ رویی­ست
که زِ نورِ رُخَش اَنْجُم همه زیور گیرند
زِاحْتِراقات و زِ تَربیع و نُحوسَت بِرَهَند
اگر او را سَحَری گوشهٔ چادَر گیرند
تو دو رای و دو دلیّ و دلِ صافْ آنها راست
که دلِ خود بِهِلَند و دِلِ دِلْبَر گیرند
خَمُش ای عقلِ عُطارِد که دَرین مَجْلِسِ عشق
حَلْقهٔ زُهره ییانَت همه تَسْخَر گیرند

آنچه رویِ تو کُند نورِ رُخِ خَور نکُند
وانچ عشقِ تو کُند شورشِ مَحْشَر نکُند
هر کِه بیند رُخِ تو جانِبِ گُلْشَن نَرَوَد
هر کِه دانَد لبِ تو قِصّهٔ ساغَر نکُند
چون رَسَد طُرّهٔ تو مُشکْ دِگَر دَمْ نَزَنَد
چون رَسَد پَرتوِ تو عقلْ دِگَر سَر نکُند
مالِکُ الْمُلْک چُنان سَنْجَقِ عُشّاق فَراشت
که کسی را هَوَسِ مُلْکَتِ سَنْجَر نکُند
تابِ آن حُسن که در هفت فَلَک گُنجا نیست
جُز که آهنگِ دلِ خستهٔ لاغَر نکُند
دلِ ویران که دَرو گنجِ هوایِ اَبَدی­ست
رُخِ عاشق زِچه رو هَمچو رُخِ زَر نکُند؟
من نَدانَم تو بگو آه چه باشد آن چیز
که دلارام به یک غَمْزه مُیَسَّر نکُند؟
توبه کردم که نگویم من از آن توبه شِکَن
هر کِه بیند شِکَنَش توبهٔ دیگر نکُند
قیمتِ فَهمِ من است این نَبُوَد قیمتِ عشق
جُز که گوهر صَنَما قیمتِ گوهر نکُند
یارَب اَرْ صبر نَیابَد زِ تو دل زاتشِ عشق
تا اَبَد قِصّه کُند قِصّه مُکَرَّر نکُند
گَرچه با خاکْ بَرابَر کُند او قالَبِ ما
خاکِ ما را به دو صد روحْ بَرابَر نکُند

آه کان طوطیِ دلْ بی‌شِکَرِسْتان چه کُند؟
آه کان بُلبُلِ جانْ بی‌گُل و بُستان چه کُند؟
آن کِه از نَقْدِ وصالِ تو به یک جو نرسید
چو گَهِ عَرض بُوَد بر سَرِ میزان چه کُند؟
آن کِه بَحرِ تو چو خاشاک به یک سوش اَفْکَند
چو بِجویَند ازو گوهرِ ایمان چه کُند؟
نَقْشِ گَرمابه زِ گَرمابه چه لَذَّت یابد؟
در تَماشاگَهِ جانْ صورتِ بی‌جان چه کُند؟
با بَد و نیکِ بَد و نیک مرا کاری نیست
دلِ تشنه لبِ من در شبِ هِجْران چه کُند؟
دست و پا و پَر و بالِ دل من مُنْتَظِرند
تا که عشقش چه کُند عشقْ جُز اِحْسان چه کُند؟
آن کِه او دست ندارد چه بَرَد روزِ نِثار؟
وان کِه او پایْ ندارد گَهِ خیزان چه کُند؟
آن کِه بر پَردهٔ عُشاق دِلَش زَنْگُله نیست
پَردهٔ زیر و عِراقیّ و سپاهان چه کُند؟
آن کِه از بادهٔ جانْ گوش و سَرَش گرم نشُد
سَرد و اَفسُرده میانِ صَفِ مَستان چه کُند؟
آن کِه چون شیر نَجَست از صِفَتِ گُرگیِ خویش
چَشمِ آهوفَکَنِ یوسُفِ کَنْعان چه کُند؟
گَرچه فرعون به دُرْ ریشْ مُرَصَّع دارد
او حَدیثِ چو دُرِ موسیِ عِمْران چه کُند؟
آن کِه او لُقمهٔ حِرص است به طَمْعِ خامی
او دَمِ عیسی و یا حِکْمَتِ لُقمان چه کُند؟
بَس کُن و جمع شو و بیش پَراکنده مَگو
بی‌دلِ جمعْ دو سه حَرفِ پَریشان چه کُند؟
شَمسِ تبریز تویی صُبحِ شِکَرریز تویی
عاشقِ روز به شبْ قبلهٔ پنهان چه کُند؟

از دِلَم صورتِ آن خوبِ خُتَن می‌نَرَوَد
چاشْنیِّ شِکَرِ او زِ دَهَن می‌نَرَوَد
بِاللَّهْ اَرْشور کُنم هر نَفَسی عیب مگیر
گَر بِرَفت از دلِ تو از دلِ من می‌نَرَوَد
همه مُرغانْ زِ چَمَن هر طَرَفی می‌پَرَّند
بُلبُلِ بی‌دلْ یک‌دَم زِ چَمَن می‌نَرَوَد
جانِ پروانهٔ مِسکین که مُقیمِ لَگَن است
تَنِ او تا بِنَسوزد زِ لَگَن می‌نَرَوَد
بوالْحَسَن گفت حَسَن را که ازین خانه بُرو
بوالْحَسَن نیز دَرافتاد و حَسَن می‌نَرَوَد
رَسَنِ دوست چو در حَلْقِ دِلَم افتاده‌ست
لاجَرَم چَنْبَرِ دلْ جُز به رَسَن می‌نَرَوَد
مُرغِ جان از قَفَصِ قالَبِ من سیر شُد‌ه‌ست
وَزْ امیدِ نَظَرِ دوست زِ تَن می‌نَرَوَد

هست مَستی که مرا جانِب میخانه بَرَد؟
جانِبِ ساقیِ گُل­چهرهٔ دُردانه بَرَد؟
هست مَستی که کَشَد گوشِ مرا یارانه؟
از چُنین صَفِّ نِعالَمْ سویِ پیشانه بَرَد؟
نَعْلْ آن است که بوسه گَهِ او خاک بُوَد
لَعْلْ آن است که سویِ میْ و پیمانه بَرَد
جانْ سِپاریم بدان بادهٔ جانْ دست نَهیم
پیش‌تر زان که خِرَدْمانْ سویِ افسانه بَرَد
شاخْ شاخ است دل از رَنگِ سَرِ زُلفِ خوشش
تا چرا بَندِ چُنان مویْ سَرِ شانه بَرَد

هر کِه از حَلقهٔ ما جایِ دِگَر بُگْریزد
همچُنان باشد کَزْ سَمْع و بَصَر بُگْریزد
زان خورَد خونِ جِگَر عاشق زیرا شیر است
شیردل کِی بُوَد آن کو زِ جِگَر بُگْریزد
دلْ چو طوطی بُوَد و جورِ دِلارامْ شِکَر
طوطی­یی دید کسی کو زِ شِکَر بُگْریزد؟
پَشه باشد که به هر بادِ مُخالفْ بِرَوَد
دُزدِ شب باشد کَزْ نورِ قَمَر بُگْریزد
هر سَری را که خدا خیره و کالیوه کُند
صَدْرِ جَنَّت بِهِلَد سویِ سَقَر بُگْریزد
وان کِه واقِف بُوَد از مرگ سویِ مرگ گُریخت
سویِ مُلْکِ اَبَد و تاج و کَمَر بُگْریزد
چون قَضا گفت فُلانی به سَفَر خواهد مُرد
آن کَس از بیم اَجَل سویِ سَفَر بُگْریزد
بَس کُن و صید مَکُن آن کِه نَیَرزَد به شکار
که خیالِ شب و شب هم زِ سَحَر بُگْریزد

وایِ آن دلْ که بِدو از تو نشانی نَرَسَد
مُرده آن تَنْ که بِدو مُژدهٔ جانی نَرَسَد
سِیَهْ آن روز که بی‌نورِ جَمالَت گُذَرَد
هیچ از مَطْبَخِ تو کاسه و خوانی نَرَسَد
وایِ آن دلْ که زِ عشقِ تو در آتش نَرَوَد
هَمچو زَر خَرج شود هیچ به کانی نَرَسَد
سُخَنِ عشقْ چو بی‌دَرد بُوَد بَر نَدَهَد
جُز به گوشِ هَوَس و جُز به زبانی نَرَسَد
مَریمِ دل نشود حامِلِ اَنْوارِ مسیح
تا اَمانَت زِ نَهانی به نَهانی نَرَسَد
حِس چو بیدار بُوَد خواب نبیند هرگز
از جهان تا نَرَوَد دل به جهانی نَرَسَد
غَفلَتِ مرگ زد آن را که چُنان خُشک شُده‌ست
از غَمِ آن که وِرا تَرّه به نانی نَرَسَد
این زمان جَهْد بِکُن تا زِ زمانْ باز رَهی
پیش از آن دَمْ که زمانی به زمانی نَرَسَد
هر حَیاتی که زِ نان رُستْ همان نان طَلَبَد
آبِ حیوان به لبِ هر حَیَوانی نَرَسَد
تیره صُبحی که مرا از تو سَلامی نَرَسَد
تَلْخ روزی که زِ شَهْدِ تو بیانی نَرَسَد

زَاوَّلِ روز که مَخْموریِ مَستان باشد
شیخ را ساغَرِ جانْ در کَفِ دَسْتان باشد
پیشِ او ذَرّه صِفَت هر سَحَری رَقص کنیم
این چُنینْ عادتِ خورشیدپَرَستان باشد
تا اَبَد این رُخِ خورشید سَحَر در سِحْر است
تا دلِ سنگ ازو لَعْلِ بَدَخشان باشد
ای صَلاحِ دل و دین تو زِ بُرونِ جِهَتی
تا چُنین شش جِهَت از نورِ تو رَخشان باشد
بَندهٔ عشقِ تو در عشقْ کجا سَرد شود؟
چون صَلاحِ دل و دین آتشِ سوزان باشد
تو رِضایِ دلِ او جو اَگَرَت دلْ باید
دلِ او چون طَلَبَد آن کِه گِرانْ جان باشد؟
ای بَسْ ایمان که شود کُفر چو با او نَبُوَد
ای بسی کُفر که از دولَتَش ایمان باشد
گُلْخَنی را چو بِبینی به دل و رویْ سیاه
هر چه از کانِ گُهَر گوید بُهْتان باشد
شَمسِ تبریز تو سُلطانِ همه خوبانی
هم جَمالِ تو مَگَر یوسُفِ کَنْعان باشد