غزل ۵۹۸۷ - شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن
غزل ۵۹۹۰ - در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن
غزل ۵۹۹۱ - بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن
غزل ۵۹۹۴ - از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن
غزل ۵۹۹۶ - گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن
غزل ۵۹۹۷ - چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟
غزل ۵۹۹۸ - آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن
غزل ۶۰۰۲ - نیست آسان خون نعمت های الوان ریختن
غزل ۶۰۰۳ - بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن
غزل ۶۰۰۴ - چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟
غزل ۶۰۰۵ - نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن
غزل ۶۰۰۶ - پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن
غزل ۶۰۰۸ - راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن
غزل ۶۰۱۰ - اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن
غزل ۶۰۱۲ - به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن
غزل ۶۰۱۳ - چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟
غزل ۶۰۱۴ - آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن
غزل ۶۰۱۵ - تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن
غزل ۶۰۱۸ - عشق در بند گران است از وفای خویشتن
غزل ۶۰۲۰ - حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن